«Η Κυρά-Χρυσώ και οι Μολόχοι» Θρύλος από τα Άγραφα, 1821 Άγραφα. Βουνό άγριο. Βουνό ελεύθερο. 1821. Οι Τούρκοι καίνε τα χωριά. Ψάχνουν κλέφτες. Ψάχνουν χρυσάφι. Στην κορυφή του Τυμφρηστού, ζει η Κυρά...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Η Κυρά-Χρυσώ και οι Μολόχοι» Θρύλος από τα Άγραφα, 1821 Άγραφα. Βουνό άγριο. Βουνό ελεύθερο. 1821. Οι Τούρκοι καίνε τα χωριά. Ψάχνουν κλέφτες. Ψάχνουν χρυσάφι. Στην κορυφή του Τυμφρηστού, ζει η Κυρά-Χρυσώ. 65 χρονών. Χήρα καπεταναίου. Ψηλή, αλύγιστη. Τα μαλλιά της άσπρα σαν χιόνι. Τα μάτια της μαύρα σαν μπαρούτι. Τη λένε «Χρυσώ» γιατί στα νιάτα της είχε μαλλιά σαν χρυσάφι. Τώρα έχει μόνο ένα όπλο: την παλιά καραμπίνα του άντρα της. Κάτω, στο φαράγγι, οι «Μολόχοι». Τούρκοι ατάκτοι. Ληστές με φέσια. 30 άντρες. Αρχηγός τους ο Μεμέτ-Αγάς ο Μολόχος. Ψηλός, με ουλή στο μάγουλο. Τρώει παιδιά. Έτσι λέει ο θρύλος. «Μολόχος» τον βάφτισαν οι Έλληνες — σαν τον ειδωλολατρικό θεό που έτρωγε βρέφη. Οι Μολόχοι ανεβαίνουν. Ψάχνουν το χωριό Νεοχώρι. Άκουσαν πως η Κυρά-Χρυσώ έκρυψε εκεί το χρυσάφι των κλεφτών. «100 λίρες αγγλικές. Για τον Αγώνα.» Η Κυρά-Χρυσώ τους βλέπει από την καλύβα της. Το χωριό άδειο. Γυναίκες και παιδιά κρύφτηκαν στη σπηλιά του Δράκου. Μόνη της. Με την καραμπίνα. Και με ένα σακούλι. Μέσα στο σακούλι: όχι λίρες. Καλαμπόκι. Ψημένο. Καυτό. Από το τσουκάλι. Κατεβαίνει στο μονοπάτι. Στήνεται πίσω από βράχο. «Πού πας, Μεμέτ;» φωνάζει. Ο Μεμέτ γελάει. «Ήρθα για το χρυσάφι σου, γριά.» «Χρυσάφι θες; Χρυσάφι θα ’χεις.» Και αδειάζει το σακούλι. Το καυτό καλαμπόκι πέφτει πάνω στους Μολόχους. Ουρλιαχτά. Εγκαύματα. Πανικός. «Ο Αλλάχ! Καίγομαι!» Η Κυρά-Χρυσώ σηκώνει την καραμπίνα. Μπαμ. Ο πρώτος Μολόχος πέφτει. Μπαμ. Ο δεύτερος. Οι άλλοι τρέχουν. Ο Μεμέτ μένει μόνος. Με την ουλή να καίει. «Ποια είσαι συ;» «Εγώ είμαι η μάνα του καπετάν-Γιώργη που κρέμασες στο Καρπενήσι. Εγώ είμαι η γιαγιά των παιδιών που έσφαξες στο Κερασοχώρι. Εγώ είμαι τα Άγραφα. Και τα Άγραφα δεν σκύβουν.» Σηκώνει την καραμπίνα. Ο Μεμέτ γονατίζει. «Έλεος!» «Έλεος έδειξες εσύ στη Λενιώ μου 3 χρονών;» Μπαμ. Το βράδυ, οι γυναίκες βγαίνουν από τη σπηλιά. Βρίσκουν την Κυρά-Χρυσώ να κάθεται σε βράχο. Δίπλα της, 30 φέσια. Και το κεφάλι του Μεμέτ-Αγά. Στα πόδια της, το σακούλι. Άδειο. «Πού είναι το χρυσάφι, Κυρά-Χρυσώ;» ρωτάει μια νια. Η Χρυσώ δείχνει τα παιδιά. «Να το χρυσάφι. Αυτά είναι οι λίρες μου. Γιατί ο Μολόχος τρώει παιδιά. Αλλά η Ελλάδα γεννάει Χρυσώ.» Το 1823, ο Καραϊσκάκης πέρασε από τα Άγραφα. Βρήκε 30 φέσια καρφωμένα σε έλατα. Και κάτω από ένα, γραμμένο με κάρβουνο: «Εδώ τελειώνουν οι Μολόχοι. Εδώ αρχίζει η Ελλάδα. Κυρά-Χρυσώ.» Έβγαλε το καλπάκι του. Σταυροκοπήθηκε. «Αν είχα 100 Χρυσώ, αύριο θα ’μπαινα στην Πόλη.» Σήμερα, στα Άγραφα. Στο χωριό Νεοχώρι, υπάρχει βράχος. Τον λένε «Βράχο της Χρυσώς». Λένε πως τις νύχτες με πανσέληνο, ακούγεται καλαμπόκι να σκάει. Και μια φωνή: «Χρυσάφι θες; Χρυσάφι θα ’χεις.» Οι Μολόχοι πέθαναν. Η Κυρά-Χρυσώ ζει. Σε κάθε μάνα που προστατεύει το παιδί της. Σε κάθε γιαγιά που δεν σκύβει. Σε κάθε χούφτα καλαμπόκι που γίνεται όπλο.(Από το διαδίκτυο)***** 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους