23 ΖΩΕΣ – ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΣΙΩΠΗ. ΦΟΛΕΣ: ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ Αυτό που αντικρίζουμε, δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό. Δεν είναι «ένα μεμονωμένο γεγονός», όπως τόσο εύκολα βολεύονται να το...

25#

Πλήρες Κείμενο:

23 ΖΩΕΣ – ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΣΙΩΠΗ. ΦΟΛΕΣ: ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ Αυτό που αντικρίζουμε, δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό. Δεν είναι «ένα μεμονωμένο γεγονός», όπως τόσο εύκολα βολεύονται να το παρουσιάζουν, όσοι θέλουν να ξεπλύνουν ευθύνες. Είναι μια ωμή, αποτρόπαια πραγματικότητα, που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά: Η συστηματική εξόντωση των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, των αδέσποτων ζώων. Και αυτή τη φορά, στη Χαλκιδική, ο αριθμός των θυμάτων, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αδιαφορίας: 23 ψυχές. 23 ζωές, που έσβησαν μέσα σε πόνο. Ανάμεσά τους, μια μικρή γατούλα. Μια ύπαρξη, που δεν απείλησε κανέναν, που δεν έβλαψε κανέναν, που απλώς προσπάθησε να επιβιώσει. Η εικόνα ενός νεκρού ζώου στο χώμα, δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Είναι η απόδειξη, ότι κάτι έχει σαπίσει βαθιά μέσα στο σύστημα αξιών μας. Όταν ένα ζώο δηλητηριάζεται, πυροβολείται, ή βασανίζεται μέχρι θανάτου, δεν πεθαίνει μόνο εκείνο. Πεθαίνει ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας. Οι φόλες δεν είναι «λύση». Είναι έγκλημα. Είναι βασανιστήριο. Είναι μια πράξη δειλίας, που αποκαλύπτει όχι δύναμη, αλλά ηθική κατάρρευση. Όποιος ρίχνει φόλες, δεν «καθαρίζει» μια περιοχή. Διαπράττει ένα από τα πιο σκληρά και ύπουλα εγκλήματα. Τα ζώα πεθαίνουν αργά, με αφόρητους πόνους, σπασμούς, ασφυξία. Δεν υπάρχει τίποτα «γρήγορο», ή «ανώδυνο» σε αυτό. Υπάρχει μόνο αγωνία και τρόμος. Και όμως, παρά τη φρίκη, η κοινωνία συνεχίζει να σιωπά. Οι τοπικές κοινωνίες συχνά γνωρίζουν. Οι ψίθυροι υπάρχουν. «Ξέρουμε ποιος το έκανε». «Έχουν ξαναγίνει αυτά». Και όμως, καταγγελίες δεν γίνονται. Ευθύνες δεν αποδίδονται. Οι δράστες μένουν ατιμώρητοι και νιώθουν ασφαλείς, να επαναλάβουν το έγκλημά τους. Γιατί; Επειδή τους επιτρέπεται. Δεν πρόκειται για άγνοια. Πρόκειται για ανοχή. Και η ανοχή, είναι συνενοχή. Πόσες φορές έχουμε δει παρόμοιες ειδήσεις; Πόσες φορές έχουμε πει, «πάλι τα ίδια» και έχουμε προχωρήσει παρακάτω; Πόσες φορές έχουμε συνηθίσει τη βαρβαρότητα σε τέτοιο βαθμό, που δεν μας σοκάρει πια; Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο: Όταν η φρίκη γίνεται κανονικότητα. Αλλά δεν είναι κανονικό να πεθαίνουν ζώα στους δρόμους από δηλητήριο. Δεν είναι κανονικό να εξαφανίζονται ολόκληρες αγέλες. Δεν είναι κανονικό να μετράμε πτώματα και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον δράστη. Βαραίνει τους θεσμούς, που αποτυγχάνουν να προστατεύσουν. Βαραίνει τις αρχές που δεν ελέγχουν, που δεν παρεμβαίνουν, που δεν τιμωρούν. Βαραίνει και μια κοινωνία, που επιλέγει τη σιωπή, αντί για τη δράση. Η νομοθεσία υπάρχει. Οι ποινές για κακοποίηση και θανάτωση ζώων είναι αυστηρές. Και όμως, πόσοι έχουν πραγματικά τιμωρηθεί; Πόσοι οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη; Πόσοι πλήρωσαν για αυτά τα εγκλήματα; Η απάντηση είναι γνωστή — και είναι εξοργιστική. Δεν αρκούν οι νόμοι, όταν δεν εφαρμόζονται. Δεν αρκούν οι καταδίκες στα λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις. Δεν αρκεί να λέμε «είμαστε φιλόζωοι», όταν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στη βία. Η μικρή γατούλα που βρέθηκε νεκρή, δεν ήταν «παράπλευρη απώλεια». Δεν ήταν αριθμός. Ήταν μια ζωή. Ένα πλάσμα που ένιωθε, που φοβόταν, που πονούσε. Όπως και τα υπόλοιπα 22 θύματα. Και το να τα αντιμετωπίζουμε ως στατιστικά στοιχεία, είναι μια δεύτερη μορφή βίας Μια βία της αδιαφορίας. Ας το πούμε ξεκάθαρα: Όποιος σκοτώνει ζώα, δεν σταματά απαραίτητα εκεί. Η βία δεν είναι απομονωμένη. Είναι μοτίβο. Είναι συμπεριφορά που κλιμακώνεται. Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στα ζώα, ανοίγει τον δρόμο για τη βία απέναντι στους ανθρώπους. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο φιλοζωικό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Είναι θέμα πολιτισμού. Είναι θέμα δικαιοσύνης. Είναι θέμα ανθρωπιάς. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα, όπου τα ζώα πεθαίνουν αβοήθητα και κανείς δεν λογοδοτεί. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε να δηλητηριάζονται γειτονιές, να κινδυνεύουν παιδιά, κατοικίδια, άγρια ζώα, ολόκληρα οικοσυστήματα. Οι φόλες δεν σκοτώνουν μόνο τα «ανεπιθύμητα» ζώα. Σκοτώνουν αδιακρίτως. Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, η κοινωνία αποτυγχάνει. Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Δεν μπορεί να είναι η παραίτηση. Χρειάζεται οργή Αλλά οργή, που γίνεται δράση. Χρειάζεται φωνή. Δυνατή, επίμονη, αδιάκοπη. Καταγγελίες. Πίεση προς τις αρχές. Δημόσια έκθεση των περιστατικών. Ενημέρωση. Δικτύωση. Αλληλεγγύη. Και πάνω απ’ όλα, μηδενική ανοχή. Κάθε πολίτης έχει ευθύνη. Αν δεις κάτι, μίλα. Αν γνωρίζεις, κατήγγειλε. Αν υποψιάζεσαι, διερεύνησε. Η σιωπή προστατεύει μόνο τον δράστη. Τα ζώα δεν έχουν φωνή. Εμείς είμαστε η φωνή τους. Και αν δεν μιλήσουμε, τότε ποιος; Η Χαλκιδική δεν είναι «μια κακή εξαίρεση». Είναι ένα ακόμη παράδειγμα μιας βαθύτερης παθογένειας. Αλλά μπορεί να γίνει και σημείο αφύπνισης. Μπορεί να γίνει η στιγμή, που θα πούμε «ως εδώ». Ως εδώ με τις φόλες. Ως εδώ με τη σιωπή. Ως εδώ με την ατιμωρησία. Οι 23 ζωές που χάθηκαν, δεν πρέπει να ξεχαστούν. Δεν πρέπει να περάσουν σαν μια ακόμη είδηση, που χάθηκε στο χρόνο. Πρέπει να γίνουν αφορμή για αλλαγή. Για πραγματική αλλαγή. Γιατί κάθε φορά που ένα ζώο πεθαίνει έτσι, δεν είναι απλώς ένα έγκλημα. Είναι μια κραυγή. Και αυτή η κραυγή απαιτεί απάντηση. Όχι αύριο. Τώρα. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους