«Ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι» Διερωτώμαι πολλές φορές πως μπορεί ο άθεος να παραμένει άκαμπτος και αμετάπειστος στις αθεϊστικές του αντιλήψεις όταν διαβάζει τούτα τα λόγια του Χριστού: «ο...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι» Διερωτώμαι πολλές φορές πως μπορεί ο άθεος να παραμένει άκαμπτος και αμετάπειστος στις αθεϊστικές του αντιλήψεις όταν διαβάζει τούτα τα λόγια του Χριστού: «ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ. κ' 28). Ιλιγγιά ο νους του ανθρώπου μπροστά στη δύναμη της ταπείνωσης του Θεού, ο Οποίος διαβεβαιώνει τον άνθρωπο ότι δεν τον θέλει διάκονο και υπηρέτη Του, αλλά αντίθετα θέλει να τον κάνει να δεχθεί εκείνος τη δική Του διακονία! Και το σπουδαιότερο όλων στην περίπτωση αυτή είναι ότι ο Χριστός δεν έμεινε στα λόγια, όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, αλλά επεκύρωσε την διαβεβαίωση της διακονίας Του προς τον άνθρωπο με πράξεις έσχατης ταπείνωσης και θυσιαστικής προσφοράς! Πως είναι δυνατόν άνθρωπος με σώας τας φρένας, καθαρό μυαλό, κριτική διάθεση, και αντικειμενική και απροκατάληπτη στάση να μη λυγίσει μπροστά στην εικόνα της νίψης των ποδών των μαθητών Του από τον Διδάσκαλον Ιησούν Χριστόν; Παρακολουθήστε, παρακαλώ, αυτή τη σκηνή: «εγείρεται εκ του δείπνου και τίθησι τα ιμάτια, και λαβών λέντιον διέζωσεν εαυτόν. Είτα βάλλει ύδωρ εις τον νιπτήρα και ήρξατο νίπτειν τους πόδας των μαθητών και εκμάσσειν τω λεντίω ω ην διεζωσμένος» (Ιω. ιγ' 4-5). Πείτε μου τώρα, έχετε να μου δείξετε παρόμοια σκηνή από κάποιον άλλον δάσκαλον, καθηγητήν, φιλόσοφον, ή κάποιον από τους ανά τους αιώνες ισχυρούς της γης, που να απεκδύεται την τήβεννο του, να αποβάλλει τα βασιλικά του ενδύματα, την αυτοκρατορική πορφύρα και τα στέμματα και διαδήματα, να ζώνεται την πετσέτα του μπάνιου και πλένει τα πόδια των μαθητών του ή των υπηκόων του; Μήπως το 'κανε «ο πάντων ανθρώπων σοφώτερος» Σωκράτης, μήπως ο Πλάτων, μήπως ο Αριστοτέλης, η αυθεντία της σκέψης του οποίου κυριάρχησε στα χρόνια του διαφωτισμού, μήπως ο Βούδας, ο Κομφούκιος, ο Ζωροάστρης, ή μήπως ο Φρόυδ, ο Δαρβίνος, ο Νίτσε, ο Σαιξπηρ, ο Γκαίτε, ο Μάρξ, ο Λένιν ή ο αιμοσταγής Στάλιν; Μήπως το 'κανε ο ακαταμάχητος δορυκτήτωρ του κόσμου μέγας Αλέξανδρος, ο Αννίβας ή κάποιος Ρωμαίος αυτοκράτορας; Μήπως ο Ναπολέων, μήπως ο σχιζοφρενής της εξουσίας Χίτλερ, ή ο «πατέρας της νίκης» Τσώρτσιλ, ή κάποιος άλλος τέλος πάντων από τους μεγάλους αυτού του κόσμου; Πείτε μου έναν άνθρωπο που να επέδειξε παρόμοια συμπεριφορά. Κανένας, μα απολύτως κανένας! Μόνο ο Χριστός έχει να επιδείξει αυτή τη μεγαλειώδη, την ασύλληπτη, την απερινόητη και για τους πολλούς ακατανόητη, αλλά συγκλονιστική και καταπλήττουσα ταπείνωση έναντι των μαθητών Του! Και τώρα καλούμεθα να απαντήσομε στο αμείλικτο ερώτημα: Που οφείλεται αυτή η μοναδικότητα της συμπεριφοράς του Ιησού; Γιατί μόνο ο Χριστός από όλους τους νομιζόμενους θεούς και τους μεγάλους και ισχυρούς της γης επέδειξε παρόμοια συμπεριφορά; Μήπως ήταν υποχρεωμένος να το κάνει; Μήπως αναγκάσθηκε σ' αυτό και από τι; Μήπως από ιδιοτέλεια και καιροσκοπισμό ή από κάποια άλλη παρόμοια αιτία; Η προσεκτική και ενδελεχής σε βάθος μελέτη και έρευνα της Γραφής δεν στηρίζει καμιά από τις αιτίες αυτές. Γι΄ αυτό αυτή η κοινώς πλέον αποδεκτή μοναδικότητα του Ιησού πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο και σοβαρώτερα και ακόμη πιο υπεύθυνα. Εγώ πιστεύω ακράδαντα πως αυτού του είδους οι μοναδικότητες δεν είναι ανθρώπινες, ούτε απλώς υπεράνθρωπες. Είναι θεϊκές! Μόνο ο αληθινός Θεός έχει τη δύναμη να αγαπάει τόσο πολύ και να ταπεινώνεται επίσης τόσο πάλι από αγάπη! Ο άνθρωπος όμως ποτέ! Ο «νοών νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»! (Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.127-129) 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους