Ένα μακρύ ταξίδι είναι η ζωή, και οι θάνατοι είναι οι ενδιάμεσες στάσεις. Από τη μία, μοιάζει με μακρύ ταξίδι· από την άλλη, ουσιαστικά, στον κόσμο της αυταπάτης, τίποτα δεν διαρκεί. Ο νους...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ένα μακρύ ταξίδι είναι η ζωή, και οι θάνατοι είναι οι ενδιάμεσες στάσεις. Από τη μία, μοιάζει με μακρύ ταξίδι· από την άλλη, ουσιαστικά, στον κόσμο της αυταπάτης, τίποτα δεν διαρκεί. Ο νους παγιδεύεται στον ιστό της μνήμης, προσπαθώντας να κρατηθεί. Μα να κρατηθεί από τι; Από το εφήμερο, το ανύπαρκτο, το μεμονωμένο; Η μνήμη στήνει σκηνικά με υπολείμματα εικόνων, ονομάτων, φωνών — όλα μεταμφιεσμένα σε «παρελθόν». Κι ο νους, σαν ηθοποιός σε παραλήρημα, επαναλαμβάνει ρόλους που δεν του ανήκουν. Ο Κωνσταντίνος είναι ένας απ’ αυτούς: μια παραίσθηση του εαυτού· μια ιογενής, παροδική υπόσταση του πυρετού. Όχι πρόσωπο, αλλά σύμπτωμα. Όχι οντότητα, αλλά αίσθηση — γεννημένη μέσα στη ζάλη της συνείδησης, όταν αυτή λιώνει υπό το βάρος της θερμικής της κρίσης. Ο πυρετός είναι η θερμική παραφωνία του σώματος, αλλά και μια πύλη προς το παράλογο του νου. Όταν ανεβαίνει, διαλύει τα όρια της πραγματικότητας, ρευστοποιεί τη σκέψη, στρεβλώνει το παρελθόν και πλάθει μορφές από καπνό. Ο Κωνσταντίνος εμφανίζεται εκεί: ένα όνομα χωρίς σώμα, μια ύπαρξη χωρίς ρίζες. Ένα «εγώ» που γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε έναν κύκλο θέρμης και παραίσθησης. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει συνέχεια. Το «εγώ» είναι εξίσου εφήμερο και ασταθές. Ίσως, τελικά, ο εαυτός να μην είναι τίποτε περισσότερο από μια λοίμωξη της συνείδησης — κάτι που ανεβαίνει μαζί με τον πυρετό και πέφτει μαζί του. Εκτός από το Αμορφο. Αυτό δεν προσκολλάται σε καμία παροδική αίσθηση εαυτού, σε καμιά μορφή... Υπάρχει. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους