Είδα κάτι που έγραψε χτες ο Πέτρος Τατσόπουλος στο προφίλ του, πως «Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του αλήστου μνήμης Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, όπου είχα διατελέσει ένα βραχύ διάστημα ως...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Είδα κάτι που έγραψε χτες ο Πέτρος Τατσόπουλος στο προφίλ του, πως «Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του αλήστου μνήμης Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, όπου είχα διατελέσει ένα βραχύ διάστημα ως αντιπρόεδρος, ο ένας στους δύο συμπατριώτες μας δεν διαβάζει κανένα εξωσχολικό βιβλίο στη ζωή του ολόκληρη. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη και ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο, τουλάχιστον ανάμεσα στις χώρες όπου δεν κυριαρχεί ο αναλφαβητισμός. Μολαταύτα, όπως πικρά διαπιστώνουμε καθημερινά, οι δύο στους δύο συμπατριώτες μας έχουν την αποψάρα τους επί παντός επιστητού και μας την τρίβουν στη μούρη καμαρωτά. Και μπράβο τους.» Είδα αργότερα αυτά που είπε η Λάουρα Κοβέσι για τους απατεώνες, την ατιμωρησία και την αντίληψη πως το ρουσφέτι είναι χαρακτηριστικό του πολιτικού και μετά είδα και τον Άδωνι να λέει πως «έχουμε δημοκρατία για όσο η κυρία Κοβέσι μας το επιτρέπει ακόμα…» Προφανώς η άποψή του είναι πως αν δεν κλέβεις ή αν τιμωρείς τον απατεώνα, δεν υπάρχει δημοκρατία. Φαντάζομαι πως αυτό το θεωρεί κομμουνισμό ή αναρχία ας πούμε... Μετά, ο άλλος είχε το θράσος και βγήκε να μας πει πως τον κυνηγάνε, λέει, λόγω του ονόματός του... Αυτός που "διασφάλιζε την ασφάλεια" και κουνούσε το δάκτυλο ενω ήξερε... Είδα την Βούλτεψη, των πολύ στενών των Στενών του Ορμούζ, να λέει διάφορα ρατσιστικά για τους Ρουμάνους, είδα και έναν άλλον από τους πουθενάδες που το παλεύει και μάχεται για το ρουσφέτι και την αντίληψη πως αμα φας 800.000 ευρώ όταν μπροστά σου έχει 3 εκατομμύρια, τότε είσαι αθώος… Σκέφτηκα πως πολλοί διαφωνούν με την Κοβέσι αυτή την στιγμή. Όπως είπα πολλές φορές, όταν μιλάμε για εκλεγμένους πολιτικούς, θα πρέπει να γράφουμε δίπλα, πόσοι από τους δύο στους δύο συμπατριώτες μας, που γράφει ο Τατσόπουλος, τους ψήφισαν αυτούς τους κηφήνες που τώρα, που κινδυνεύουν να τους φορέσουν βραχιόλια, βγάζουν διάφορες θεωρίες. Δεν βγήκαν πραξικοπηματικά. Έχουν ψηφιστεί... Και μετά, βρήκα αυτό εδώ και αναρωτήθηκα μήπως η Ελληνική κοινωνία είναι η κοινωνία που περιγράφει ο Brandbury στο Fahrenheit 451… «Λος 'Αντζελες, 1953. Ο Ρέι Μπράντμπερι, νιόπαντρος και πατέρας, δεν έχει λεφτά για να νοικιάσει γραφείο. Βολτάροντας όμως έξω από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (οι βιβλιοθήκες ήταν πάντα το δεύτερο σπίτι του κι ας μην είχε υπάρξει φοιτητής ποτέ του) ανακαλύπτει μια υπόγεια αίθουσα με γραφομηχανές, ενοικιαζόμενες προς δέκα σεντς το ημίωρο. Ενθουσιασμένος, παίρνει μια σακούλα με κέρματα κι εγκαθίσταται στην αίθουσα δακτυλογράφησης. Εννέα μέρες και …9,8 δολάρια αργότερα, έχει ολοκληρώσει την πρώτη εκδοχή του “Φάρενάιτ 451” (μετ. Β. Δουβίτσας, εκδ. Άγρα). Το έργο πάνω στο οποίο βασίστηκε κι η ομώνυμη ταινία του Τρυφώ, εκτυλίσσεται σ' ένα κοντινό μέλλον, σε μια κοινωνία μεταλλαγμένη από την έλλειψη καλλιέργειας, την υπερκατανάλωση, τον ατομικισμό. Σ' έναν κόσμο καλωδιωμένο, της ταχύτητας και της χημείας, χωρίς μνήμη, χωρίς βάθος, όπου το να κατέχεις βιβλία συνιστά ύψιστο αδίκημα. Στην δυστοπία του Μπράντμπερι, ό,τι μεταφέρει ιδέες, ό,τι οδηγεί προς την αμφιβολία, ό,τι ακονίζει την καρδιά και το μυαλό, διώκεται ως επικίνδυνο. Τα βιβλία ρίχνονται στην πυρά. Καθήκον των πυροσβεστών είναι ν' ανάβουν φωτιές, όχι να τις σβήνουν. Κι οι περισσότεροι άνθρωποι, σαν ρομπότ, το ΄χουν αποδεχτεί. Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο για τις …ευεργετικές συνέπειες του εφησυχασμού: “Αν δε θες να δεις έναν άνθρωπο να γίνεται δυστυχής από την πολιτική, μην του δείχνεις τις πλευρές ενός ζητήματος γιατί θα τον μπλέξεις. Δείξε του μόνο τη μία. Ή ακόμα καλύτερα, μην του δείξεις καμία. Πες πως έχεις μια κυβέρνηση αναποτελεσματική, υδροκέφαλη και φορομπηχτική. Ε, είναι προτιμότερο να εξακολουθείς να έχεις μια τέτοια κυβέρνηση παρά έναν λαό που ασχολείται διαρκώς μ' αυτήν (…) Ασε τον κόσμο να κερδίζει σε διαγωνισμούς που του ζητούν να θυμηθεί τους στίχους γνωστών τραγουδιών (…) Φόρτωσέ τους με ανώδυνα δεδομένα, τάισέ τους μ' ένα κάρο “γεγονότα”, που στο τέλος θα νιώσουν χορτασμένοι αλλά και “φωστήρες” με τόση πληροφορία. Θα νιώσουν τότε ότι σκέφτονται, θα πάρουν μια αίσθηση της κίνησης χωρίς να έχουν κινηθεί ούτε ρούπι (….) Δεν πρέπει να τους αφήσεις να ασχολούνται με περίεργα πράγματα, όπως η φιλοσοφία ή ή κοινωνιολογία. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στη μελαγχολία”. Τα βιβλία, πάντως, καίγονται και χωρίς σπίρτα. Φυσικά και δεν χρειάζεται να τα καις όταν ο κόσμος γεμίζει “από μη-αναγνώστες, μη μαθητευόμενους, μη γνώστες”, όπως λέει ο Μπράντμπερι. Λογοκρισία μπορεί να ασκείται και μέσω του εκδοτικού πληθωρισμού, υπό την τυραννία της κερδοφορίας. Σε μια κοινωνία ανύποπτων καταναλωτών, βγαλμένων μέσα απ' ένα σύστημα εκπαίδευσης που μπάζει από παντού, η εξουσία δεν έχει ανάγκη από πυρονόμους. Τις φωτιές, τις βάζουμε μόνοι μας.» Ντιν-ντον... Για κάποιον χτυπάει η καμπάνα μάγκες... Καλημέρα σας ___ Κείμενο: Michael Pougounas 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους