Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε θέλει ούτε μπορεί. Αυτές τις μέρες έγινε στην Βαρκελώνη μία μεγάλη συνάντηση προοδευτικών δυνάμεων κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- σοσιαλιστικής προέλευσης. Αυτοί που κυριάρχησαν με...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε θέλει ούτε μπορεί. Αυτές τις μέρες έγινε στην Βαρκελώνη μία μεγάλη συνάντηση προοδευτικών δυνάμεων κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- σοσιαλιστικής προέλευσης. Αυτοί που κυριάρχησαν με την προσωπικότητα τους, το πάθος τους και βεβαίως τον προγραμματικό τους λόγο ήταν από την Ευρώπη ο οικοδεσπότης Πέδρο Σάντσεθ και η Ιταλίδα πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Elly Schlein και από την Λατινική Αμερική οι εμβληματικοί αριστεροί Πρόεδροι της Βραζιλίας και του Μεξικό Λούλα και Κλαουντια Σεινμπαουμ ., Η θεματολογία και οι συζητήσεις κατέγραψαν την αριστερή στροφή μέρους της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας κάτω από την πίεση του Ισπανού πρωθυπουργού που επέβαλε την ατζέντα του και των Λατινοαμερικανικών νικηφόρων προοδευτικών μετώπων. Όχι στον Πόλεμο , υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου και του ρόλου του ΟΗΕ, καταδίκη του Ισραήλ, του Τραμπ και του τραμπισμού, στήριξη στην Κούβα, φραγμός στην Ακροδεξιά με το αντιμεταναστευτικό, ρατσιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο, καταπολέμηση ανισοτήτων. Και πάνω από όλα ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. Όπως ο Σάντσεθ είχε προβλέψει τις ημέρες της μοναξιάς του « δεν είμαστε οι μόνοι, είμαστε οι πρώτοι».Και η αριστερή στροφή διαμορφώνει ένα τελείως διαφορετικό τοπίο από εκείνο που είχε να αντιμετωπίσει ο Τσίπρας όταν κυβερνούσε . Τότε που η κυριαρχία της δεξιόστροφης Σοσιαλδημοκρατίας και η εμμονή στην ορθοδοξία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αντικειμενικά στένευε τον ορίζοντα των συνεργασιών του Τσίπρα, ο οποίος ορθώς από τότε προσπαθούσε να δει πέρα από τα σύνορα της ριζοσπαστικής Αριστεράς . Δεν είναι τυχαίο ότι στην συνάντηση της Βαρκελώνης ουδείς ασχολήθηκε με τους άλλοτε κυρίαρχους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες και εκείνα τα Σοσιαλιστικά κόμματα που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορούσαν να απαγκιστρωθούν από τον ατλαντισμό , την άκριτη υποστήριξη στο Ισραήλ και τον παραδοσιακό αντικομμουνιστικό αντιαριστερό προσανατολισμό τους . Δεν είναι όμως πλέον αυτοί οι πρωταγωνιστές, αποτελούν φθίνουσα δύναμη. Δυστυχώς και το ΠΑΣΟΚ ,παρά την υψηλού επιπέδου αντιπροσωπεία του , αποτελούμενη από τον Νίκο Ανδρουλάκη και την Άννα Διαμαντοπουλου, επέλεξε συνειδητά να μείνει στην σκιά των συναρπαστικών εξελίξεων. Σαν να μην το αφορούσαν τα μεγάλα θέματα που απασχόλησαν την διάσκεψη και ήταν απορροφημένο με τα πτυχία του Μακάριου Λαζαρίδη, του Μαρκόπουλου και το βιογραφικό του Αθανασίου Καββαδά , θέματα που προφανώς προσφέρονται για κριτική στην κυβέρνηση των αποτυχημένων άριστων . Όμως η προγραμματική βάση για μια προοδευτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση ήταν ακριβώς η ατζέντα της Βαρκελώνης. Είχε όλα τα επίδικα για μία κυβερνώσα Αριστερά. Έτσι το ΠΑΣΟΚ απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι δεν θέλει να δεσμευτεί σε αυτό που αποτελεί τον πυρήνα της συνάντησης της Βαρκελώνης και είναι η ενότητα των προοδευτικών ( progressive) δυνάμεων. Είχε, όπως και η άλλη αριστερή αντιπολίτευση, δυο περίπου χρόνια για να συγκροτήσουν ένα λαϊκό - προοδευτικό μέτωπο. Επέλεξαν μοναχικές πορείες και ανέφικτους εκλογικούς στοίχους. Έκαναν ακριβώς το αντίθετο από το μήνυμα της Βαρκελώνης. Τώρα αναγκαστικά η ενωτική πορεία περνάει πρώτα από την ενίσχυση του κόμματος Τσίπρα. Που και θέλει και αποδεδειγμένα μπορεί. Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους