«Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος», ένα αυγουστιάτικο βράδυ πριν από κάποια χρόνια, μπαίνω στο ανθοπωλείο Petridis της οδού Φειδιππίδου, στο Γουδή. Εκεί με υποδέχτηκε ένας ευγενέστατος πωλητής...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος», ένα αυγουστιάτικο βράδυ πριν από κάποια χρόνια, μπαίνω στο ανθοπωλείο Petridis της οδού Φειδιππίδου, στο Γουδή. Εκεί με υποδέχτηκε ένας ευγενέστατος πωλητής. «Καλησπέρα, θα ήθελα την πιο πλούσια και πιο ωραία ανθοδέσμη που έχετε φτιάξει ποτέ», του λέω. «Έγινε! Θα την κάνουμε να ενθουσιαστεί, μείνετε ήσυχος! Τι γιορτάζετε, αν επιτρέπεται;», με ρωτάει. «Τον χωρισμό μας», του απαντάω. Κάγκελο ο ανθοπώλης... Όταν απομείναμε λίγοι και καλοί στο παρκέ του κλειστού γυμναστηρίου του Μετς, στα μεθεόρτια του 28ου πρωταθλήματος Ελλάδας του τμήματος βόλεϊ γυναικών του Παναθηναϊκού, ένας φίλος με πλησίασε ψιθυρίζοντάς μου «ξέρω για ποια θα γράψεις το βράδυ, ήδη σε βλέπω πώς την κοιτάζεις συγκινημένος». Μάλλον είμαι πιο «ανοιχτό βιβλίο» απ' όσο νόμιζα ή απλώς ανήκω σε εκείνους τους χαζορομαντικούς που τους ελκύει περισσότερο το παράταιρο, το ιδιαίτερο, το αμφίσημο, το διφορούμενο, το απροσδιόριστο. Εκείνο δηλαδή που περικλείει ανάμεικτα συναισθήματα: χαρά και λύπη, ενθουσιασμό και απογοήτευση, βεβιασμένο, πνιγμένο χαμόγελο με αυθόρμητο δάκρυ. Ο εύκολος δρόμος είναι να γράψεις για την ασύγκριτη Πέννυ, για την MVP Μόνικα, για τη φανταστική Μικάγια, για την εξελίξιμη Μαρκέλλα, για όσες δηλαδή θα βρίσκονται και την ερχόμενη σεζόν σε γνώριμα «πράσινα» λημέρια. Αλλά το «αδοκίμαστο» και το «απ' αλλού φερμένο» είναι ένα επιπλέον κίνητρο να πιάσεις την ψηφιακή σου πένα και να αραδιάσεις τις λέξεις σου, σαν να ήταν πάσες από τα θαυματουργά δάχτυλα της Λαμπρινής. Μαζί με τις λέξεις, θα σας αραδιάσω και ορισμένα ονόματα βολεϊμπολιστών και βολεϊμπολιστριών (δεν είναι λίγα) που έχουν ή που θα έχουν φορέσει τις φανέλες και των δύο «αιωνίων». Πάρτε βαθιά ανάσα: Ηλιόπουλος, Κριτσοταλάκης, Γαλάκος, Γκουντάκος, Λάιος, Καζάζης, Τριανταφυλλίδης, Χριστοφιδέλης, Χατζηαντωνίου, Δημητρακόπουλος, Στεφάνου, Παπαδημητρίου, Ανδρεάδης, Ψάρρας, Μαρούλης, Γκαράς, Φράγκος, Ζήσης, Βουλκίδης, Κασαμπαλής, Πετρέας, Σμαραγδής, Χαραλαμπίδης, Στιβαχτής, Δαρίδης, Μπαρμπούνης, Συναδινός, Καρυπίδης, Παπαδόπουλος, Ιωάννου, Μπατιστάτος, Γαλιώτος, Αγγελόπουλος, Πελεκούδας, Ράπτης, Παπαγγελόπουλος, Μηνούδης, Προύσαλης, Καραγιάννης, Κυριαζής, Κωστόπουλος, Βολουδάκης, Τσέργας, Λιβαθηνός, Κανέλλος, Ζουπάνης, Κοτσιλιάνος, Τόνεφ, Γιορντάνοφ, Γκόμεζ, Αγκάμεζ, Κονσταντίνοφ, Ερπ... Χαντάβα, Σάλτσεβιτς, Σιμάνκοβα, Πολ, Μποροβίντσεκ, Φεντότοβα, Καλαϊτζίεβα, Καρκάσες, Βασιλάκη, Χατζηνικολάου, Κωνσταντίνου, Χατζηνίκου, Κωνσταντέλου, Τσιτσιγιάννη, Φουμάκη, Παπαστεργίου, Κωνσταντινίδου, Τάνη, Παπαδοπούλου, Φακοπουλίδου, Κελεσίδη, Γενιτσαρίδη, Τσίμα, Δηλαβέρη, Κοσμά, Νομικού, Αντωνακάκη, Βλαχάκη, Κωνσταντινίδου, Ηλιοπούλου... Ουφ, κουράστηκα... Τους λες και αρκετούς, ε; Άλλοτε μας αρέσει και άλλοτε όχι, πάντως τα δρομολόγια Λεωφόρος - Ρέντη ή Ρέντη - Λεωφόρος (one way ticket, μετ' επιστροφής ή με ενδιάμεσους σταθμούς) είναι κάτι παραπάνω από σύνηθες φαινόμενο στην ελληνική πετοσφαίριση και σε μεγάλο βαθμό έχουμε συμβιβαστεί στην ιδέα. Ούτε στο ποδόσφαιρο ούτε στο μπάσκετ καταγράφονται ιστορικά τόσο πολλές διπλές «πρασινοκόκκινες» παρουσίες. Στο βόλεϊ αυτό συνηθίζεται και οι αντιδράσεις των οπαδών είναι και πιο ήπιες, δίχως ακραίες εκδηλώσεις μίσους, όπως συνέβη π.χ. με τους Νικοπολίδη, Κωνσταντίνου, Σπανούλη, Σλούκα κ.ά. Η Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου, σε λίγες μέρες από σήμερα, θα προσθέσει το όνομά της στην παραπάνω -σχεδόν ατέλειωτη- λίστα. Και σε λίγους μήνες θα πανηγυρίζει τους πόντους της νέας της ομάδας, φορώντας το απεχθές -για εμάς τους Παναθηναϊκούς- κόκκινο χρώμα, με τον επίσης απεχθή δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο μέρος της καρδιάς. Θα πληγωθούμε, αλλά θα το αποδεχτούμε, τι να κάνουμε... Τα δάκρυά της με τη λήξη της αναμέτρησης απέναντι στον αξιέπαινο ΖΑΟΝ (ο οποίος χειροκροτήθηκε θερμά) προδίδουν υποχρέωση και όχι επιθυμία• άλλωστε δεν νομίζω πως η ίδια το επέλεξε να αποχωρήσει από τον σύλλογο με τον οποίον αγωνίστηκε επί μία πενταετία, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας, ενώ συμμετείχε και σε έναν τελικό του Τσάλεντζ Καπ. Απόφαση του κλαμπ ήταν, που ο χρόνος θα δείξει αν ήταν σωστή ή λανθασμένη. Μια απόφαση που είναι επίσης κατανοητή και από τη δική της πλευρά... Ο Αλεσάντρο Κιαπίνι, αυτός ο υπέροχος και πανέξυπνος τύπος από τη γείτονα Ιταλία, όμως, δεν τιμώρησε σιωπηλά την Ειρήνη για τη συγκεκριμένη επιλογή της (που ίσως να ήταν και μονόδρομος για μια αθλήτρια που, όπως η ίδια, είναι και θέλει να λέγεται ανταγωνιστική) και όχι μόνο δεν την έβαλε εκδικητικά «στην κατάψυξη», αλλά, σε πείσμα των καχύποπτων και των συνωμοσιολόγων, της έδωσε φανέλα βασικής κεντρικού, στην πιο κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος. Και εκείνη δεν σούφρωσε τα φρύδια της επειδή το κλαμπ αποφάσισε να χωρίσει τα τσανάκια του μαζί της για του χρόνου, αλλά άρπαξε την ευκαιρία, αντεπεξήλθε πλήρως και τολμώ να πω πως οι τελευταίες της εμφανίσεις με το πάντοτε θελκτικό τριφύλλι ήταν ίσως οι πιο μεστές από τότε που, το καλοκαίρι του 2021, μας χτύπησε την πόρτα λέγοντάς μας «να 'μαι, ήρθα». Η Ειρήνη, ξέρετε, είναι και άριστη επαγγελματίας, όπως καλή ώρα ήταν κάποτε και ο Δημήτρης Ζήσης, ο οποίος, παρότι όλοι γνώριζαν ότι είχε συμφωνήσει να συνεχίσει την καριέρα του στον Ολυμπιακό, ήταν ο κορυφαίος παίκτης του Παναθηναϊκού στους τελικούς εναντίον των Πειραιωτών, που σήμαναν την επιστροφή του Τριφυλλιού στον θρόνο του ελληνικού βόλεϊ, έπειτα από 14 στείρα χρόνια. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να βρεθώ στη θέση της... Μιλάμε για εξαιρετικά περίεργη, άβολη κατάσταση. Πώς και πόσο να πανηγυρίσεις; Πρέπει να σεβαστείς ταυτοχρόνως το χθες, το σήμερα και το αύριο. Λεπτές ισορροπίες ανάμεσα σε δύο τεράστιους πολυαθλητικούς οργανισμούς, με διαφορετική νοοτροπία, που τους χωρίζει αβυσσαλέο μίσος και υπέρμετρη αντιπαλότητα. Ένας καλός φίλος, ο Σ., μου είχε εκμυστηρευθεί πριν από λίγες μέρες πως «όταν τελειώσουν οι τελικοί, μα τον Θεό, θα αποδοκιμάσω τη Χατζηευστρατιάδου με όλη μου τη φωνή, δεν μπορώ να τη συγχωρήσω με τίποτα». Του εξήγησα την ιδιαιτερότητα που έχει αυτό το σπορ σε ό,τι αφορά τις πρόωρες συμφωνίες αθλητών (σχεδόν από Φεβρουάριο μήνα) με τα νέα τους σωματεία, καθώς και το ότι πάντα έχουμε να κάνουμε με αμειβόμενους βολεϊμπολίστες. Και του επισήμανα πως, έστω και τυπικά, η Ειρήνη θα παραμείνει «πράσινη» και μετά τη λήξη των αγώνων. Θα παρευρευθεί στα επινίκια, θα γλεντήσει σε κάποιο νυχτερινό κέντρο με τις συμπαίκτριές της, ίσως να κοιμηθεί και με το τρόπαιο αγκαλιά για μια τελευταία φορά. Όπως προείπαμε και σε μια άλλη, μη αθλητική μεσημεριανή ανάρτηση, πρέπει να σεβόμαστε το παρελθόν μας και να κρατάμε τα καλά που ζήσαμε μαζί. Πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε άλλωστε... Η σχέση ενός οπαδού με την ομάδα του και τους αθλητές που την απαρτίζουν θυμίζει σε μεγάλο βαθμό ερωτική σχέση. Όταν είμαστε «μαζί», τους αποθεώνουμε, όταν είμαστε «χωριστά», μέχρι που τους βρίζουμε κιόλας. Όπως δεν ανεχόμαστε από τον/τη σύντροφό μας να συνάψει σχέση με άλλη/άλλον, έτσι δεν γουστάρουμε να βλέπουμε το πράσινο να αντικαθίσταται με το ερυθρόλευκο. Στις σχέσεις και στον αθλητισμό η αποθέωση με την απαξίωση και η αγάπη με την προδοσία απέχουν ελάχιστα. Όσο μια μπάλα Mikasa σε ένα video challenge για «μέσα» ή «έξω». Ήταν η μοναδική βολεϊμπολίστρια του Παναθηναϊκού που ζήτησα να φωτογραφίσω απόψε και η μοναδική με την οποία αντάλλαξα δυο λόγια. Εννοείται πως δέχτηκε με μεγάλη χαρά, φορώντας το εορταστικό t-shirt του τίτλου και ένα τεράστιο πράσινο κασκόλ. Ανθοδέσμη πλούσια και ωραία δεν είχα φροντίσει να αγοράσω αυτήν τη φορά, ίσως και επειδή ένα κομμάτι μου της κρατάει ακόμα κακία που σε λίγο καιρό θα σερβίρει και εγώ θα της φωνάζω «άουτ, άουτ» αντί να χειροκροτώ κάποιον άσο της. Ένα άλλο μου κομμάτι, όμως (αυτό που συνήθως επικρατεί σε έντονα φορτισμένες συνθήκες), της εύχεται υγεία και προσωπικές (όχι ομαδικές, μην τρελαθούμε κιόλας) επιτυχίες στο νέο της βήμα, τονίζοντάς της αυτό που και η ίδια μέσα της γνωρίζει καλά: «σαν και εδώ πουθενά». Το ίδιο κομμάτι μου της έσφιξε το αριστερό χέρι (αυτό της καρδιάς), της φίλησε το δεξί (αυτό που μας έδωσε τον τελευταίο πόντο του νικηφόρου τρίτου τελικού) και την ευχαρίστησε για όλα, με την ευχή, ποιος ξέρει, κάποτε να ανταμώσουμε ξανά στα ίδια μέρη, στα ίδια χρώματα. Πλησίαζα πια προς την έξοδο, όταν ο Μιχάλης Νικήτογλου ήδη μας έκανε νοήματα να αποχωρήσουμε σιγά σιγά από το παρκέ. Τα «εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου» είχαν πλέον σιγήσει και απέμεναν μόνο τα γλυκόπικρα λόγια-προτροπή του ποιητή: «Κι αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις»... 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους