Αποχαιρετισμός σαν παραμύθι Κάποτε, σε ένα νησί που το φως του δεν σβήνει ποτέ, ζούσε μια γυναίκα που οι άνθρωποι δεν τη γνώριζαν μόνο με το όνομά της, μα με την καρδιά της. Την έλεγαν Ελένη. Και...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Αποχαιρετισμός σαν παραμύθι Κάποτε, σε ένα νησί που το φως του δεν σβήνει ποτέ, ζούσε μια γυναίκα που οι άνθρωποι δεν τη γνώριζαν μόνο με το όνομά της, μα με την καρδιά της. Την έλεγαν Ελένη. Και λένε πως οι ψυχές που δοκιμάζονται πολύ, είτε γίνονται πέτρα, είτε γίνονται φως. Η Ελένη έγινε φως. Όταν η μοίρα της έδωσε το πιο βαρύ σκοτάδι, εκείνη δεν νικήθηκε. Πήρε τον πόνο της, τον έκανε πυξίδα και βγήκε στον κόσμο να φυλάει άλλες ζωές. Σαν μια ακοίμητη φρουρός των δρόμων, σαν μάνα όχι μόνο του δικού της παιδιού, μα όλων των παιδιών. Και έτσι γεννήθηκε ένα μεγάλο ταξίδι. Με λόγο που παρηγορούσε, με χέρια που στήριζαν, με βλέμμα που δεν προσπερνούσε τον ανθρώπινο πόνο, περπάτησε δρόμους δύσκολους. Έδωσε φωνή σε όσους σωπαίνουν. Έσκυψε πάνω από πληγές και τις έκανε αγώνα. Λένε πως όπου υπήρχε ανάγκη, η Ελένη άναβε ένα μικρό καντήλι ελπίδας. Και το φως αυτό έφτασε μακριά· πέρα από τη Ρόδο, πέρα από θάλασσες και σύνορα, εκεί όπου οι άνθρωποι αναγνωρίζουν όσους υπηρετούν τη ζωή. Μα όσο μεγάλη κι αν έγινε η πορεία της, κράτησε πάντα την απλότητα των σπουδαίων ανθρώπων. Σαν εκείνες τις μορφές των παραμυθιών που δεν ζητούν θρόνους, μόνο να σώσουν έναν κόσμο πιο δίκαιο. Και σήμερα, εδώ, στον τόπο που την αγκάλιασε, δεν τη συνοδεύουμε στο τέλος ενός δρόμου. Τη συνοδεύουμε στην αρχή ενός θρύλου. Γιατί κάποιοι άνθρωποι, όταν φεύγουν, δεν χάνονται. Γίνονται ιστορία. Γίνονται παράδειγμα. Γίνονται ψίθυρος που μένει στον άνεμο του τόπου. Και ίσως, όταν φυσά πάνω από τη Ρόδο το απογευματινό μελτέμι, να είναι η δική της φωνή που μας θυμίζει: Να προστατεύουμε τη ζωή. Να κάνουμε τον πόνο προσφορά. Να μην περνάμε αδιάφοροι από τον άνθρωπο. Σήμερα το νησί αποχαιρετά μια γυναίκα, μα ο χρόνος παραλαμβάνει μια παρακαταθήκη. Και κάπως έτσι, όπως τελειώνουν τα αληθινά παραμύθια, δεν λέμε πως έφυγε. Λέμε πως πέρασε στο φως. Καλό σου ταξίδι, αγαπητή Ελένη. Να είναι οι ουρανοί ήσυχοι και φωτεινοί για το πέρασμά σου. Και η Ρόδος — το νησί που αγάπησες και υπηρέτησες— θα κρατά το όνομά σου σαν αναμμένο φανάρι μνήμης. Αιωνία σου η μνήμη. Γεώργιος Ι. Πάττας Αντιδήμαρχος Επικοινωνίας & Αναπληρωτής Αντιδήμαρχος Πολιτισμού 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους