Το λευκό πάτωμα απόψε στην Ρωμαϊκή Αγορά δεν είναι απλώς σκηνογραφία. Είναι η υλική αλαζονεία μιας εξουσίας που έχει πάψει να αντέχει το ίδιο το έδαφος που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Δεν πατά πια...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Το λευκό πάτωμα απόψε στην Ρωμαϊκή Αγορά δεν είναι απλώς σκηνογραφία. Είναι η υλική αλαζονεία μιας εξουσίας που έχει πάψει να αντέχει το ίδιο το έδαφος που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Δεν πατά πια στην αγορά, δεν διακινδυνεύει την επαφή με το απρόβλεπτο σώμα του πλήθους, δεν μολύνεται από την ιστορική σκόνη των τόπων που επικαλείται. Ανυψώνεται κατά μερικά εκατοστά μόνο, όσο χρειάζεται για να αποσπαστεί από το πραγματικό και να εγκαθιδρύσει μια λευκή, αποστειρωμένη επικράτεια όπου τα πάντα είναι ήδη ελεγμένα, φωτισμένα, καθαρισμένα από κάθε τριβή. Εκεί, η πολιτική δεν ασκείται βέβαια. Εκτίθεται. Η ειρωνεία όμως γίνεται σχεδόν κραυγαλέα όταν αυτό το κινητό λευκό βάθρο διατρέχει τόπους φορτισμένους: από την Ακρόπολη μέχρι την αγορά, από τα ερείπια έως τις ευρωπαϊκές τελετές. Σαν να χρειάζεται η εξουσία ένα φορητό «μη-τόπο» για να σταθεί απέναντι στην ίδια την ιστορία, σαν να μην εμπιστεύεται πια καμία επιφάνεια που δεν έχει προηγουμένως αποστειρώσει. Και εκεί, πάνω σε αυτή τη λευκή επιφάνεια, το σώμα του ηγέτη δεν είναι σώμα πολιτικό αλλά επιτελεστικό αντικείμενο: μια φιγούρα που δεν συνομιλεί αλλά εκπέμπει, δεν διακινδυνεύει αλλά επαναλαμβάνει. Αυτό που βαφτίζεται «δημόσια παρουσία» μοιάζει περισσότερο με τεχνικά οργανωμένη εικονοληψία μιας ήδη αποφασισμένης εξουσίας. Το πλήθος δεν είναι κοινότητα αλλά φόντο, οι σημαίες δεν είναι συγκίνηση αλλά υλικό κάλυψης, η αγορά δεν είναι χώρος διαπραγμάτευσης αλλά σκηνικό. Και μέσα σε όλα αυτά, η ευρωπαϊκή συνθήκη, με τις φιγούρες των ηγετών να περιφέρονται σαν ανταλλάξιμα σύμβολα, εισέρχεται ως εγγύηση μιας κανονικότητας που δεν βιώνεται αλλά αναπαρίσταται. Το λευκό πάτωμα λειτουργεί ως φίλτρο: εξουδετερώνει τη σύγκρουση, εξαφανίζει το βάρος, μετατρέπει την πολιτική σε καθαρή επιφάνεια μετάδοσης. Εάν υπάρχει εδώ μια «άτυπη έναρξη», δεν είναι απλώς προεκλογική. Είναι ομολογία. Ομολογία ότι η πολιτική δεν μπορεί πια να σταθεί χωρίς σκηνικό, ότι η εξουσία έχει ανάγκη από μια διαρκή λεύκανση για να συνεχίσει να αυτοπαρουσιάζεται ως αθώα. Όσο πιο λευκό το πάτωμα, τόσο πιο έντονη η υποψία ότι από κάτω δεν υπάρχει τίποτε που να αντέχει το φως. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους