Η δημοκρατία στην Ελλάδα δεν πέθανε. Απλώς έκανε μια μικρή ανακαίνιση… τι να μας πει η Λάουρα Κοβέσι εμάς, για δημοκρατία, όταν εμείς την δημιουργούσαμε, εκείνοι ζούσαν στα δένδρα σαν τροφοσυλέκτες...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η δημοκρατία στην Ελλάδα δεν πέθανε. Απλώς έκανε μια μικρή ανακαίνιση… τι να μας πει η Λάουρα Κοβέσι εμάς, για δημοκρατία, όταν εμείς την δημιουργούσαμε, εκείνοι ζούσαν στα δένδρα σαν τροφοσυλέκτες. Κάποτε, στην αρχαία Αθήνα, η δημοκρατία ήταν σαν λαϊκή αγορά: φασαρία, φωνές, αντιπαραθέσεις, ιδέες, συμφέροντα, μικρότητες και μεγαλείο όλα μαζί σε ένα καζάνι που έβραζε. Δεν ήταν δίκαιη για όλους. Δεν ήταν καθαρή. Δεν ήταν αγνή. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, είχε και το δικό της «ταμείο ανάπτυξης». Οι σύμμαχοι πλήρωναν. Όχι από αγάπη. Από υποχρέωση. Η λεγόμενη συμμαχία έμοιαζε συχνά περισσότερο με καλοστημένο σύστημα εισφορών, όπου τα χρήματα ταξίδευαν προς την Αθήνα και… έμεναν εκεί, και περνούσαν αυτοί ζωή μέσα στην χλιδή. Κάπως έτσι χτίστηκαν μεγαλόπρεπα έργα, άνθισε η τέχνη, γέμισαν τα θέατρα, στρώθηκαν συμπόσια, στήθηκαν γιορτές. Ο πολιτισμός απογειώθηκε. Και μαζί του, η καλοπέραση της κλίκας των ισχυρών. Όχι ότι αυτό ακυρώνει το επίτευγμα. Απλώς θυμίζει ότι ακόμα και τα πιο λαμπρά οικοδομήματα μπορεί να έχουν θεμέλια που δεν φαίνονται στις καρτ ποστάλ. Σήμερα η δημοκρατία μας θυμίζει περισσότερο βιτρίνα πολυκαταστήματος. Φώτα, χαμόγελα, δηλώσεις, πάνελ, επικοινωνία. Τότε, σε πετούσαν έξω με οστρακισμό. Σήμερα σε πετάνε έξω με character assassination. Τότε, η εξουσία φοβόταν το πλήθος στην Πνύκα. Σήμερα το πλήθος φοβάται τα σχόλια στο Facebook. Τότε, ο δημαγωγός ανέβαινε σε έναν βράχο και φώναζε. Σήμερα ανεβαίνει σε ένα πάνελ και ουρλιάζει σαν Άδωνις. Η αρχαία δημοκρατία είχε δούλους. Η σύγχρονη έχει εξαρτημένους. Τότε δεν είχαν δικαίωμα όλοι. Σήμερα έχουν θεωρητικά όλοι δικαίωμα… αλλά χωρίς πραγματική επιρροή. Και τότε, όπως και τώρα, το χρήμα είχε πάντα μια περίεργη συνήθεια: να ρέει προς τα πάνω. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη «μεγάλη πρόοδο», εμφανίζεται ο σύγχρονος πολίτης. Ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια, αγανακτεί κάθε τέσσερις μέρες, ξεχνάει κάθε τέσσερα λεπτά. Δεν χρειάζεται πια να σε φιμώσουν. Αρκεί να σε πνίξουν σε θόρυβο. Δεν χρειάζεται να σε εξορίσουν. Αρκεί να σε κάνουν να σωπάσεις μόνος σου. Και το καλύτερο; Όλοι πιστεύουν ότι ζουν σε μια ανώτερη δημοκρατία από όλες τις προηγούμενες. Οι αρχαίοι τουλάχιστον ήξεραν ότι το σύστημά τους ήταν σκληρό, άδικο για πολλούς, και γεμάτο αντιφάσεις. Εμείς το βαφτίσαμε «κανονικότητα» και τελειώσαμε. Η δημοκρατία, τελικά, δεν χάλασε. Προσαρμόστηκε, αλλά στην ουσία είναι όλα ίδια. Όπως το νερό παίρνει το σχήμα του δοχείου, έτσι κι αυτή παίρνει το σχήμα της κοινωνίας που τη φιλοξενεί. Και αν σήμερα μοιάζει με θέατρο, μην κατηγορείς μόνο τους ηθοποιούς. Κοίτα και το κοινό που χειροκροτά. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους