ΦΤΑΝΕΙ. Δεν αντέχω άλλο να βλέπω την ίδια κοροϊδία ξανά και ξανά. Δεν αντέχω να ακούω λόγια χωρίς αντίκρισμα. Ζω σε μια χώρα που αγαπάω… και πονάω γι’ αυτήν. Γιατί εγώ βλέπω τη γιαγιά να κλαίει μόνη...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΦΤΑΝΕΙ. Δεν αντέχω άλλο να βλέπω την ίδια κοροϊδία ξανά και ξανά. Δεν αντέχω να ακούω λόγια χωρίς αντίκρισμα. Ζω σε μια χώρα που αγαπάω… και πονάω γι’ αυτήν. Γιατί εγώ βλέπω τη γιαγιά να κλαίει μόνη σε ένα παγκάκι. Βλέπω έναν παππού να κοιμάται έξω από μια εκκλησία γιατί δεν έχει πού να πάει. Βλέπω παιδιά να πεινάνε. ΠΑΙΔΙΑ. Και μετά βγαίνουν και μιλάνε για “ανάπτυξη”, για “μέλλον”, για “ελπίδα”. Ποια ελπίδα; Για ποιον; Όλοι τα ίδια λέτε. Όλοι. Και οι 300. Χωρίς εξαίρεση. Υποσχέσεις, λόγια, ψέματα… και στο τέλος σιωπή. Και ο κόσμος; Ο κόσμος παλεύει μόνος του. Μετράει τα κέρματα. Σφίγγει τα δόντια. Αντέχει… μέχρι πότε; Και ακούω: “αυτός είναι καλός”. ΠΟΙΟΣ είναι καλός; Αυτός που δεν έκανε τίποτα; Αυτός που μπορούσε και δεν τόλμησε; Αυτός που σας κοιτάει και δεν σας βλέπει; Αν υπήρχε κάποιος που νοιάζεται πραγματικά, θα το είχαμε δει. Δεν θα το λέγατε. Θα το ζούσαμε. Θέλω έναν άνθρωπο να αγαπάει αυτή τη χώρα όπως την αγαπάμε εμείς. Να πονάει όπως πονάμε εμείς. Να μην αντέχει αυτή την εικόνα. Όχι άλλα λόγια. Όχι άλλη κοροϊδία. ΕΛΕΟΣ. ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ. Δεν ζητάω πολλά. Τα αυτονόητα ζητάω: Να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια σε αυτή τη χώρα. Γιατί έτσι όπως πάει… δεν ζούμε. Επιβιώνουμε. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους