Νίκος Μπελογιάννης, Αγγελική Κώττη: ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2012. "Χρόνια ολόκληρα μετά τη διάσπαση του 1968, οι παλιοί σύντροφοι δεν μιλιούνταν μεταξύ τους...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Νίκος Μπελογιάννης, Αγγελική Κώττη: ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2012. "Χρόνια ολόκληρα μετά τη διάσπαση του 1968, οι παλιοί σύντροφοι δεν μιλιούνταν μεταξύ τους, δεν έκαναν διάλογο με την τέχνη τους, δεν υπήρξε ιδεολογική ώσμωση. Πόσο ολέθριο ήταν αυτό, φαίνεται σήμερα με τον κουρασμένο, τυποποιημένο, σαθρό, άνευρο λόγο των διανοούμενων της Αριστεράς (ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα) αλλά και των ίδιων των ηγετών της" Ν.Μπελογιάννης σελ.93. Ο Νίκος Μπελογιάννης γιός του Νίκου και της Έλλης Παππά γεννήθηκε το 1951 στη φυλακή και πέθανε το 2020. Ειχε σπουδάσει Χημικός Μηχανικός στο ΕΜΠ και εργάστηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Το βιβλίο παρότι εκδόθηκε το 2012 παραμένει επίκαιρο γιατί ο Στάλιν και ο σταλινισμός είναι η πίστη όχι μόνο των κομμουνιστικών κομμάτων, των αριστεριστών αλλά και κάποιων αναρχικών που παράδοξα θαυμάζουν τον ΔΣΕ. Ο σταλινισμός είναι η τέταρτη μονοθειστική θρησκεία. Πολλοί στοχαστές όπως ο Καστοριάδης έχουν εντοπίσει το εσχατολογικό και θρησκευτικό στοιχείο και στον ίδιο τον Μαρξ. Βεβαίως ο Στάλιν τις τάσεις αυτές τις πάντρεψε με τον ασιατικό δεσποτισμό. Ο συγγραφέας αναγκαστηκά αναφέρεται επιγραμματικά στο σταλινισμό διότι αν θα ήταν αναλυτικότερος το έργο του θα ήταν πολύ εκτενέστερο. Ως φοιτητής ήδη συνέκρινε το ταριχευμένο πτώμα του Λένιν στο Κρεμλίνο με τα αντίστοιχα που υπάρχουν στον χριστιανισμό. Κοντά σε αυτά αναδείχθηκε το ιερατείο που κατείχε την απόλυτη αλήθεια, οι μάρτυρες που προσφέρονταν ως ζωντανά παραδείγματα, ο λαός-οι πιστοί που θα έπρεπε να ακολουθούν με σιδηρά πειθαρχία-μονολιθικότητα και τέλος οι αιρετικοί , οι ετερόδοξοι που οδηγούνταν στα γκούλαγκ. Γράφει ο Νίκος Μπελογιάννης: "το να εξασφαλισθεί η πίστις και όχι ηέρευνα είναι η πρώτη μέριμνα του ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ από τη μια και της ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ από την άλλη πλευρά. Οι επικεφαλής απαρτίζουν την ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ και την ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ"(σελ.50). Προσθέτει δε:" τη ρίψη στην πυρά των "απόκρυφων ευαγγελίων" του Τρότσκυ, του Ζηνόβιεφ, του Κάμενεφ (με την πρωτοτυπία ότι ρίπτονταν στην πυρά και οι συγγραφείς), αλλά και εξωτερικών εχθρών του σοσιαλισμού, όπως ο Γκράμσι. Από την άλλη είχαμε την καθιέρωση, πιο σωστά την επιβολή, των μονίμων και αμετακίνητων Ιερών Γραφών του Υπαρκτού. Στα Άπαντα της Αγίας Τριάδας, Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, θα ήταν αδιανόητο να μην προσθέσει ο Στάλιν και τη δική του σοφία"(σελ.52). Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν καταδικάζει μόνο το ορθόδοξο ΚΚΕ αλλά και τους ανανεωτικούς και την εμμονή τους στον Αλτουσέρ(σελ.56). Ασφυκτικός ήταν ο έλεγχος του σταλινισμού στην τέχνη.Μάλιστα "η τελευταία σταλινική περίοδος από το 1945 ως το 1956 χαρακτηρίζεται από την εδραίωση της προσωπολατρίας για τον Στάλιν (μαζική παραγωγή αναρίθμητων πορτρέτων, προτομών, αγαλμάτων, υφαντών και πορσελάνης με την μορφή του Στάλιν), όπως επίσης και από την καθιέρωση της λεγόμενης "καλλιτεχνικής μπριγάδας", δηλαδή μιας ομάδας ζωγράφων που καλούνται να δημιουργήσουν μνημειώδεις πίνακες ή τοιχογραφίες στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού για να διακοσμήσουν δημόσιους χώρους και εορταστικές προπαγανδιστικές εκδηλώσεις"(σελ.82). Οδυνηρές ήταν οι παρεμβάσεις του σταλινισμού στον χώρο της επιστήμης με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση Λυσένκο. Στον χώρο της ελληνικής τέχνης παραδείγματα σταλινισμού ήταν η αντιμετώπιση του Μιχάλη Κατσαρού, η "δίκη" της συντακτικής επιτροπής της "Επιθεώρησης Τέχνης" για την δημοσίσευση του διηγήματους του Γκράνιν που επέκρινε την ΕΣΣΔ αλλά και η αντιμετώπιση του Στρατή Τσίρκα που διαγράφηκε για ένα από τους τόμους των "Ακυβέρνητων Πολιτειών", 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους