ΣΤΟΑ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ: ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ Γιατί στην Αθήνα χρειαζόμαστε ζωή με περιεχόμενο, μνήμη και αυθεντικότητα… Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί όπου η Στοά του Αρσακείου στέκει μάρτυρας της...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΣΤΟΑ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ: ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ Γιατί στην Αθήνα χρειαζόμαστε ζωή με περιεχόμενο, μνήμη και αυθεντικότητα… Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί όπου η Στοά του Αρσακείου στέκει μάρτυρας της πνευματικής ιστορίας του τόπου, επιχειρείται σήμερα μια «ανάπλαση» που κινδυνεύει να μετατρέψει έναν μοναδικό χώρο πολιτισμού σε σκηνικό γυαλιστερού εμπορικού κενού. Η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία —με μια παράδοξη ερμηνεία του οράματος του Αρσάκη— αντί να υπηρετεί την καλλιέργεια των νέων και την προαγωγή του πολιτισμού, παραδίδει τον ιστορικό αυτό χώρο στις ορέξεις της γαστρονομικής βιομηχανίας, των πολυεθνικών brand και της βιαστικής κατανάλωσης. Το αφήγημα είναι γνωστό: ο «πολυχώρος γαστρονομίας και πολιτισμού», όπως πλασάρεται, υποτίθεται πως θα φιλοξενεί θεματικά εστιατόρια, εμπορικά καταστήματα με ρούχα, αθλητικά είδη και πολιτιστικές… πινελιές, όπως το γραφείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή το Θέατρο Τέχνης. Όμως πίσω από τη βιτρίνα αυτής της φιλόδοξης «επένδυσης», αυτό που πραγματικά εκτοπίζεται είναι το περιεχόμενο, η μνήμη, το βάθος. Εκείνο που αθόρυβα αλλά αποφασιστικά εξοστρακίζεται είναι τα βιβλία, οι δημιουργοί, οι πολίτες. Για όποιον θυμάται ή έζησε τη Στοά στα χρόνια της δημιουργικής ακμής της, ένα όνομα ξεχωρίζει: Βασίλης Χατζηιακώβου. Ο μόνος που, όταν όλοι αποχωρούσαν, έμεινε. Ο μόνος που δημιούργησε. Που πήρε έναν χώρο εγκατάλειψης και τον μετέτρεψε σε πρότυπο πολιτισμικής ζωτικότητας. Το Polis Art Café δεν ήταν απλώς μια καφετέρια με βιβλία. Ήταν ένα εργαστήρι πολιτισμού, μια μικρή Ακαδημία της καθημερινότητας: φιλοξένησε χιλιάδες εκδηλώσεις, από παρουσιάσεις βιβλίων και διαλέξεις, μέχρι μεγάλες εικαστικές εκθέσεις, θεματικές βραδιές, μιλόνγκες και συμπράξεις με ακαδημαϊκούς και πολιτιστικούς θεσμούς. Το 2013, ακόμα και η «Καθημερινή» επαινούσε το όραμά του για την αναγέννηση της Στοάς Αρσάκη για έναν χώρο υψηλής αισθητικής και πολιτισμικού βάθους. Η ίδια εφημερίδα που σήμερα επικροτεί τον ευτελισμό αυτού του οράματος. Η συνεισφορά του Χατζηιακώβου δεν περιορίστηκε στη φιλοξενία εκδηλώσεων. Μέσα από την εταιρεία «Πρόχορος», στήριξε οικονομικά τη Στοά, μισθώνοντας για χρόνια πέντε καταστήματα στο εσωτερικό και ένα επί της Σταδίου. Το όφελος για τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία ήταν τεράστιο – πολιτισμικό, κοινωνικό και οικονομικό. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος εκδιώχθηκε. Όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή ενοχλούσε: με την παρουσία του υπενθύμιζε τι σημαίνει πολιτισμός, τι σημαίνει μνήμη, τι σημαίνει ιστορική συνέχεια. Πουθενά στα νέα πλάνα, κανείς δεν σκέφτηκε να του ζητήσει να συμμετέχει. Ούτε καν ως σύμβουλος. Και το τίμημα είναι πλέον ορατό. Το νέο «concept» της Στοάς, παρά τα φανταχτερά δελτία τύπου, είναι εδώ και χρόνια ένα φάντασμα. Τίποτα δεν λειτουργεί ουσιαστικά. Η υποτιθέμενη αναγέννηση σέρνεται. Οι πινακίδες αλλάζουν κάθε λίγους μήνες: από πολιτισμό και γαστρονομία, σε πολυκαταστήματα και γραφεία. Ένα ακριβοπληρωμένο τίποτα, αγορασμένο με χρήματα ευρωπαϊκών προγραμμάτων που αλλάζουν στόχο και τίτλο για να απορροφηθούν. Ο πολιτισμός; Μια πρόφαση. Τα βιβλία; Ένα βάρος. Οι άνθρωποι; Απόντες. Αν η Αθήνα θέλει πράγματι επενδύσεις με διάρκεια και αντίκτυπο —και όχι απλώς προχειρότητες με μάρκετινγκ και πασαλείμματα— οφείλει να βασιστεί σε ανθρώπους σαν τον Χατζηιακώβου. Ανθρώπους που έχουν γνώση της ιστορίας, ευαισθησία στην αισθητική και εμπειρία στη διαχείριση χώρων με μνήμη. Που μπορούν να συνδέσουν την τουριστική εμπειρία με τον πολιτισμό και την καθημερινότητα των κατοίκων με την πνευματική τους τροφή. Ο σύγχρονος τουρίστας —και πολύ περισσότερο ο κάτοικος— δεν χρειάζεται άλλη μια σειρά από μπρανταρισμένα μαγαζιά. Χρειάζεται περιεχόμενο. Ιστορία. Αυθεντικότητα. Η Στοά του Αρσακείου δεν είναι ένα «φιλέτο» για εκμετάλλευση. Είναι μνημείο. Και η διαχείρισή της απαιτεί όχι μόνο αρχιτέκτονες και επενδυτές, αλλά και ανθρώπους με πολιτισμική νοημοσύνη. Ο Βασίλης Χατζηιακώβου απέδειξε εμπράκτως —και για χρόνια— ότι ξέρει πώς να δώσει ζωή, περιεχόμενο και ταυτότητα σε έναν τέτοιο χώρο. Αντί να τον αποκλείουμε, ας τον καλέσουμε ξανά. Όχι από τιμή, αλλά από ανάγκη. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους