«Γιατί δεν με καταλαβαίνεις; Σου είπα, το κάνω για τα παιδιά!» Η φωνή του Ιβάν αντηχούσε στο μικρό μας σαλόνι, ενώ εγώ στεκόμουν απέναντί του, με τα χέρια σφιγμένα και την καρδιά μου να χτυπάει σαν...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Γιατί δεν με καταλαβαίνεις; Σου είπα, το κάνω για τα παιδιά!» Η φωνή του Ιβάν αντηχούσε στο μικρό μας σαλόνι, ενώ εγώ στεκόμουν απέναντί του, με τα χέρια σφιγμένα και την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να ουρλιάξω. Από τη μια, ήξερα πως τα παιδιά του ήταν ό,τι πιο σημαντικό είχε στη ζωή του. Από την άλλη, δεν μπορούσα να αγνοήσω το μαχαίρι που ένιωθα να στριφογυρίζει μέσα μου κάθε φορά που σκεφτόμουν πως πέρασε ολόκληρο το καλοκαίρι με την πρώην του, τη Μαρία, στο εξοχικό τους στη Χαλκιδική. «Δεν είναι τόσο απλό, Ιβάν. Δεν μπορείς να περιμένεις να μην νιώθω τίποτα. Είσαι ο άντρας μου. Πώς να μην ζηλεύω; Πώς να μην φοβάμαι;» Η φωνή μου έτρεμε, αλλά δεν ήθελα να δείξω πόσο ευάλωτη ήμουν. Ήθελα να φανώ δυνατή, αλλά μέσα μου ένιωθα να καταρρέω. Εκείνος έριξε το βλέμμα του κάτω. «Δεν καταλαβαίνεις… Η Μαρία είναι η μητέρα των παιδιών μου. Πρέπει να έχουμε μια καλή σχέση. Δεν γίνεται αλλιώς.» Αυτή η φράση με έκανε να βράσω. «Να έχεις καλή σχέση, ναι. Αλλά να περνάς όλο το καλοκαίρι μαζί της; Να κοιμάστε στο ίδιο σπίτι; Να κάνετε διακοπές σαν οικογένεια, ενώ εγώ είμαι εδώ, μόνη;» Η σιωπή του ήταν εκκωφαντική. Ένιωθα πως αν έλεγε κάτι ακόμα, θα έσπαγα. Πήγα στο υπνοδωμάτιο και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Ήθελα να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου. Ήθελα να ουρλιάξω, να σπάσω κάτι, να τον κάνω να καταλάβει πόσο με πλήγωνε. Οι μέρες περνούσαν αργά. Ο Ιβάν προσπαθούσε να φερθεί σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Κάθε φορά που χτυπούσε το κινητό του και έβλεπα το όνομα της Μαρίας στην οθόνη, ένιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται. Κάθε φορά που έφευγε για να δει τα παιδιά, αναρωτιόμουν αν θα τη δει κι εκείνη. Αν γελάνε μαζί, αν θυμούνται τα παλιά, αν υπάρχει ακόμα κάτι ανάμεσά τους. Η μητέρα μου με έβλεπε να μαραζώνω. «Παιδί μου, πρέπει να μιλήσετε. Δεν μπορείς να ζεις έτσι. Ή τον εμπιστεύεσαι ή όχι.» Αλλά πώς να εμπιστευτώ όταν νιώθω πως μου κρύβει πράγματα; Όταν βλέπω τη Μαρία να ανεβάζει φωτογραφίες στο Facebook με τον Ιβάν και τα παιδιά, όλοι μαζί στη θάλασσα, να χαμογελούν σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα; Ένα βράδυ, δεν άντεξα άλλο. Τον περίμενα να γυρίσει. Μόλις μπήκε, τον κοίταξα στα μάτια. «Ιβάν, θέλω να μου πεις την αλήθεια. Υπάρχει ακόμα κάτι ανάμεσα σε εσάς;» Με κοίταξε για λίγο σιωπηλός. «Όχι, δεν υπάρχει τίποτα. Αλλά…» «Αλλά τι;» «Αλλά μερικές φορές νιώθω πως μόνο με εκείνη μπορώ να μιλήσω για τα παιδιά. Εσύ δεν τα ξέρεις όπως εκείνη. Δεν μπορείς να καταλάβεις…» Ένιωσα να με διαπερνάει ένα ρίγος. Ήμουν πάντα η δεύτερη; Ήμουν πάντα η ξένη σε αυτή την οικογένεια; Όσο κι αν προσπάθησα να αγαπήσω τα παιδιά του, όσο κι αν προσπάθησα να γίνω μέρος της ζωής τους, πάντα υπήρχε ένα αόρατο τείχος ανάμεσά μας. Οι φίλες μου με ρωτούσαν γιατί το ανέχομαι. «Γιατί δεν φεύγεις;» με ρωτούσε η Ελένη. «Δεν αξίζεις να ζεις στη σκιά της πρώην του.» Αλλά πού να πάω; Η ζωή μου ήταν δεμένη με τον Ιβάν. Τον αγαπούσα. Ήθελα να πιστέψω πως όλα θα φτιάξουν. Ένα απόγευμα, πήγα να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Η Μαρία ήταν εκεί. Με κοίταξε με αυτό το βλέμμα της υπεροχής, σαν να ήξερε κάτι που εγώ δεν ήξερα. «Όλα καλά;» με ρώτησε, με ένα χαμόγελο που δεν έφτανε στα μάτια της. «Όλα καλά», απάντησα ψέματα. Ήθελα να της φωνάξω, να της πω να με αφήσει ήσυχη, να σταματήσει να μπαίνει στη ζωή μου. Αλλά δεν το έκανα. Για χάρη των παιδιών, για χάρη της ηρεμίας. Τα βράδια, όταν ο Ιβάν κοιμόταν, εγώ ξαγρυπνούσα. Σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί. Θυμόμουν τα πρώτα μας χρόνια, τότε που ήμασταν ευτυχισμένοι, τότε που πίστευα πως τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Πότε άλλαξε αυτό; Πότε άρχισα να νιώθω ξένη στο ίδιο μου το σπίτι; Μια μέρα, βρήκα ένα μήνυμα στο κινητό του. «Σε ευχαριστώ για το όμορφο καλοκαίρι. Τα παιδιά ήταν ευτυχισμένα. Κι εγώ το ίδιο.» Ήταν από τη Μαρία. Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου. Πήγα και του το έδειξα. 🔽 🔽 Δεν τελειώνει εδώ… η συνέχεια είναι πιο κάτω 👇👇 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους