«Μερικά παιδιά ήταν μαζεμένα και έπαιζαν. Τι έπαιζαν; Κάποιο από τα μύρια παιχνίδια, που συνεχώς εφευρίσκει η παιδική φαντασία. Παιχνίδια φτωχών παιδιών της φτωχογειτονιάς, που δεν έχουν ούτε μια...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Μερικά παιδιά ήταν μαζεμένα και έπαιζαν. Τι έπαιζαν; Κάποιο από τα μύρια παιχνίδια, που συνεχώς εφευρίσκει η παιδική φαντασία. Παιχνίδια φτωχών παιδιών της φτωχογειτονιάς, που δεν έχουν ούτε μια κούκλα, ουτ’ ένα τόπι, ούτ’ ένα τενεκεδένιο σιδηροδρομάκι, ούτε τίποτα που να διευκολύνει τη φαντασία τους. Παίζουν με το τίποτα, κάνοντας παιχνίδι το τίποτα. Αν ήσαν γατιά, θα έπαιζαν με την ουρά τους. Δυστυχώς γι’ αυτά, είναι άνθρωποι. Και με την πρώϊμη ανθρώπινη νοημοσύνη τους καταλαβαίνουν πως είναι φόρτωμα και μπελάς για τους γονιούς τους. Μαντεύουν ότι γεννήθηκαν αθέλητα, δίχως αγάπη και λαχτάρα, καρποί αναγκαστικής ξαναμμένης σάρκας. Υποψιάζονται, πως πιάστηκαν κάποιο Σαββατόβραδο, όταν ο μεθυσμένος πατέρας τους δεν πρόσεξε και γκάστρωσε τη μάνα τους. Είδαν τα κατεβασμένα μούτρα των γονιών τους, όταν η κοιλιά της μάνας τους άρχισε ξανά να φουσκώνει. Είδαν με τι ακεφιά γίνηκε δεκτό το καινούριο αδέλφι τους και μαντεύουν πως με την ίδια δυσφορία χαιρετίστηκε κι ο δικός τους ερχομός. Κάτι σαν απροσδιόριστη απαρχή πίκρας, αρχίζει να βλασταίνει στην ψυχή τους. Πίκρας ή αδιαφορίας; Το ίδιο είναι. Δεν αγαπιούνται και δεν αγαπούν. Συνηθίζουν στο πολύ ψωμί, στη θρεψίνη, στην ντοματοσαλάτα με ταγκιασμένο λάδι, στα μισοσαπισμένα σταφύλια, στο απλωμένο στο πάτωμα χράμι, στο με σπασμένο τζάμι παράθυρο, στο μοναδικό κουρελιασμένο ρούχο, στην ξυπολυσιά, στη μύξα που κρέμεται κάτω απ’ το ρουθούνι, στη βρώμα που δεν πλένεται ποτέ, στις βρισιές και στις βλαστήμιες που ακολουθούν κάθε έργο ή λόγο τους, στην κατραπακιά που πέφτει άνευ λόγου, στην γκρίνια και τον ξυλοδαρμό των γονιών τους, στα χυδαία κέφια τους, στα αισχρά αστεία τους, στις ξετσίπωτες χειρονομίες τους και στις νυχτερινές συνουσίες τους, που μέσα στη μοναδική κάμαρα, γίνονται περίπου δημόσια. Στα πέντε χρόνια τους γνωρίζουν πολλά. Στα δέκα είναι σοφοί και διεφθαρμένοι. Στα δεκαπέντε μπαίνουν στο μεϊντάνι του μόχθου για το ψωμί και βγαίνουν απ’ τα πλαίσια της ανθρωπιάς μια για πάντα...» ΤΟ «10» Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους