Αν υπάρχει μία ομάδα που έχει αποδείξει όσο καμία άλλη ότι μπορεί να επιταχύνει, να φορτσάρει την κατάλληλη στιγμή και να ορμήσει προς την κορυφή, αυτή είναι η Σίτι του Πεπ. Φυσικά, σε αυτό παίζει...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Αν υπάρχει μία ομάδα που έχει αποδείξει όσο καμία άλλη ότι μπορεί να επιταχύνει, να φορτσάρει την κατάλληλη στιγμή και να ορμήσει προς την κορυφή, αυτή είναι η Σίτι του Πεπ. Φυσικά, σε αυτό παίζει τεράστιο ρόλο και η ποιότητα του ρόστερ της. Δεν μιλάμε απλώς για έναν δυνατό κορμό, αλλά για ένα σύνολο που πρακτικά διαθέτει δύο ενδεκάδες. Η Σίτι μπορεί να ξεκινήσει με 11 παίκτες και την ίδια στιγμή να έχει στον πάγκο άλλους 5 ή 6 ισάξιους που, χωρίς υπερβολή, θα μπορούσαν να σταθούν ως βασικοί σχεδόν σε οποιαδήποτε μεγάλη ομάδα. Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι πλέον βασικό χαρακτηριστικό της εκδοχής του Πεπ στη Σίτι. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα ονόματα που μπορεί να βρίσκονται εκτός αρχικού σχήματος: Σαβίνιο, Φόντεν, Μαρμούς, Ακέ, Νίκο, Ράιντερς, Αΐτ-Νουρί. Μιλάμε για παίκτες που αλλού θα είχαν φανέλα βασικού, ενώ εδώ συχνά αποτελούν "βάθος" ή λύσεις δεύτερου κύματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ομάδα έχει την πολυτέλεια να λείπουν ακόμα και δύο κεντρικοί αμυντικοί, όπως ο Στόουνς και ο Γκβάρντιολ, χωρίς να καταρρέει η συνολική δομή της. Ειλικρινά, όταν βλέπει κανείς τον πάγκο του Πεπ, πολλές φορές γελάει αυθόρμητα από την υπερβολή της ποιότητας. Είναι σχεδόν παράλογο. Από την άλλη πλευρά, αν υπάρχει ομάδα που δίνει συχνά την εντύπωση ότι έχει τεράστια ευκολία να λυγίσει, να υποχωρήσει και να χάσει την εσωτερική της ισορροπία, αυτή είναι η Άρσεναλ του Αρτέτα. Δεν είναι μόνο αγωνιστικό το ζήτημα. Είναι και θέμα ψυχοσύνθεσης. Σε αυτές τις κρίσιμες φάσεις της σεζόν, η Άρσεναλ μοιάζει συχνά να χάνει τη σιγουριά της με τρομακτική ευκολία. Από την πρώτη σοβαρή πίεση, από το πρώτο στραβό αποτέλεσμα, από τη στιγμή που ο αντίπαλος πλησιάζει βαθμολογικά, βλέπεις την αυτοπεποίθηση να τρίζει. Οι παίκτες αγχώνονται, ο προπονητής δείχνει να σφίγγεται, το κλίμα βαραίνει και η ομάδα αρχίζει να παίζει με φόβο. Και όταν μπαίνει αυτό το συναίσθημα στο σώμα μιας ομάδας, όλα γίνονται πιο δύσκολα: οι αποστάσεις ανοίγουν, οι αποφάσεις καθυστερούν, τα πόδια βαραίνουν και η εικόνα της καταρρέει με τρόπο σχεδόν αφελή. Αν ο Πεο είχε καταφέρει να ξεπεράσει τη Ρεάλ στη φάση των "16", τότε για μένα θα ήταν το καθαρό φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Θεωρώ πως αυτή η Σίτι, με το συγκεκριμένο βάθος και αυτή την ποιότητα επιλογών, θα μπορούσε να φτάσει στον τελικό. Η μόνη ομάδα που είχε άλλη άποψη ήταν η Ρεάλ. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Γιατί απέναντι σε όλους τους άλλους, ο Πεπ έχει τα εργαλεία για να ελέγξει τον ρυθμό, να διαχειριστεί τις λεπτομέρειες και να επιβληθεί μέσα από την ποιότητα, την κατοχή και τη διαδοχική φρεσκάδα που του δίνει ο πάγκος. Γι' αυτό ακριβώς θεωρώ πως δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για τον Σιμεόνε, αν δεν καταφέρει να εκμεταλλευτεί αυτή τη συγκυρία απέναντι στην Άρσεναλ. Η ομάδα του Αρτέτα περνά περίοδο απώλειας ισορροπίας. Βρίσκεται σε ένα σημείο της χρονιάς όπου η αμφιβολία αρχίζει να τρυπώνει παντού: στο μυαλό των παικτών, στις αντιδράσεις του πάγκου, ακόμα και στην ψυχολογία της εξέδρας. Είναι ίσως η πιο ευαίσθητη στιγμή της Άρσεναλ μέσα στη σεζόν, γιατί τότε εμφανίζονται μαζί η ένταση, ο φόβος της αποτυχίας, η κόπωση, οι τραυματισμοί και η πίεση του αποτελέσματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Αρτέτα είναι αναγκασμένος πλέον να παίζει κάθε παιχνίδι σαν να είναι τελικός. Στην Πρέμιερ Λιγκ δεν έχει πια κανένα περιθώριο απώλειας, αφού η Σίτι έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής και υπάρχει ακόμη και εκκρεμής αγώνας που μπορεί να αλλάξει τελείως τις ισορροπίες. Αυτό σημαίνει ότι η Άρσεναλ καλείται να πολεμήσει σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα, στο πιο βαρύ σημείο της χρονιάς: από τη μία το πρωτάθλημα, από την άλλη το Τσάμπιονς Λιγκ. Το πρόγραμμα γίνεται αδυσώπητο. Στο τέλος της εβδομάδας υπάρχει αγώνας στην Πρέμιερ Λιγκ που δεν επιτρέπει την παραμικρή γκέλα, γιατί διαφορετικά το πρωτάθλημα μπορεί να γείρει οριστικά προς τον Πεπ, ο οποίος έχει πλέον την πολυτέλεια να αφοσιωθεί περισσότερο στον εγχώριο στόχο. Και λίγες ημέρες αργότερα ακολουθεί ευρωπαϊκή μάχη. Είναι ένα ποδοσφαιρικό μαρτύριο υψηλής έντασης, ειδικά όταν μια ομάδα περνά φάση αστάθειας, έλλειψης αυτοπεποίθησης και σωματικής φθοράς. Απέναντι σε όλο αυτό, η Ατλέτικο του Σιμεόνε έχει μπροστά της μια συνθήκη που δύσκολα εμφανίζεται δύο φορές μέσα στην ίδια χρονιά. Η ομάδα του έχει πολύ πιο καθαρό ορίζοντα. Έχει ουσιαστικά απομακρυνθεί από τη μάχη του πρωταθλήματος, άρα μπορεί να στρέψει το βάρος της σχεδόν αποκλειστικά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα διαχείρισης του ρόστερ, πιο άνετη εναλλαγή προσώπων, επιστροφές παικτών και λιγότερη εσωτερική πίεση σε σχέση με έναν αντίπαλο που παίζει συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο. Επιπλέον, η εξασφάλιση της συμμετοχής στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ και ενός εισιτηρίου για το Σούπερ Καπ Ισπανίας αφαιρεί ένα επιπλέον βάρος από τους ώμους του συλλόγου. Γι' αυτό και, αν ο Σιμεόνε αποτύχει να ξεπεράσει αυτή την Άρσεναλ σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, τότε θα πρόκειται για μια αποτυχία πραγματικά βαριά. Όχι απλώς γιατί θα έχει χαθεί μια πρόκριση, αλλά γιατί θα έχει χαθεί η ιδανική στιγμή. Και τέτοιες στιγμές δεν παρουσιάζονται συχνά. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους