Δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγε ώρες από την ώρα που βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελευθερίας. Δολοφονημένη απο το χέρι του πρώην συντρόφους της. Με το συναίσθημά μου βαρύ ακόμα

25#

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγε ώρες από την ώρα που βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελευθερίας. Δολοφονημένη απο το χέρι του πρώην συντρόφους της. Με το συναίσθημά μου βαρύ ακόμα – πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς άλλωστε – προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια λογική σειρά. Θα μου πεις, υπάρχει μωρέ παιδάκι μου λογική σε κάτι τέτοιο; Σ’ έναν παππού στις Δαφνές την Δευτέρα - στο ρεπορτάζ για την εξαφάνιση - που με δάκρυα στα μάτια δήλωνε στο μικρόφωνό μου πως ελπίζει να πάνε καλά όλα είπα "θα βρεθεί.. όλα θα πάνε καλά, θα βρεθεί." Φευ! Η κατάληξη είχε ήδη γραφτεί με τον πιο σκοτεινό τρόπο. Την ώρα που το αυτοκίνητό της μεταφερόταν στο Αστυνομικό Μέγαρο για έλεγχο και η σορός της έπαιρνε τον δρόμο για το νεκροτομείο, σκεφτόμουν πως η ζωή της Ρίτσας κόπηκε τόσο βίαια.. Και τώρα τι μένει; Μόνο οι κρύες γραφειοκρατικές διαδικασίες κι ο αβάσταχτος πόνος των δικών της ανθρώπων, των τριών παιδιών της που από σήμερα καλούνται να ζήσουν σε έναν κόσμο που τους στέρησε τόσο βίαια τη μητέρα τους. Τη μάνα τους. Που δεν θα’ ναι στο πλάι τους στις χαρές και τις λύπες τους. Που η αγκαλιά της θα’ ναι σε λίγο μια θύμηση, ανάμνηση. Το γέλιο της, ο ήχος της φωνής της δεν θα υπάρχει πια να τα συντροφεύει, να τα σκεπάζει, να τα ενθαρρύνει. Σκεφτόμουν και κάτι άλλο όμως .. Δεν είναι μόνο η Ελευθερία. Είναι ολ@. Είναι ο συλλογικός φόβος για κάθε γυναίκα. Κάθε φορά που μια τέτοια είδηση σκάει, οι γυναίκες κοιτάζονται με ένα βλέμμα γεμάτο τρόμο και εξάντληση. Γιατί ξέρουν. Νιώθουν στο πετσί τους τι σημαίνει να είσαι ευάλωτη σε μια κοινωνία που προτιμά ως φαίνεται να γίνονται τα θύματα πρωτοσέλιδα παρά να τα προστατεύσει. Απόψε, σε χιλιάδες σπίτια, υπάρχουν γονείς που κοιτάζουν τα δικά τους κορίτσια, τις δικές τους κόρες, και αναρωτιούνται με αγωνία: «Σε τι κόσμο τις μεγαλώνω;». Απόψε σκέφτομαι την Ρίτσα που δολοφονήθηκε γιατί έτσι. Αλλά σκέφτομαι και τα δικά σας κορίτσια, τα παιδιά σας. Τις ανιψιές μου, τα παιδιά των φίλων μου.Η σκέψη πως το κακό συχνά δεν κρύβεται σε ένα σκοτεινό, άγνωστο σοκάκι, αλλά φοράει το πιο γνώριμο πρόσωπο –αυτό ενός συντρόφου ή ενός πρώην συντρόφου– είναι παραλυτική. Πώς τις προστατεύεις όταν η απειλή βρίσκεται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι; Τι ευθύνη Θέε μου .. Πως γίνεται ρε παιδιά, να μοιράζεσαι τη ζωή σου - για όσο κρατήσει - με κάποιον, να μοιράζεσαι τα όνειρά, τις αγωνίες, τα συναισθήματα, το χρόνο σου κι ύστερα αυτός ο κάποιος να σου αφαιρεί τη ζωή; Για όποιον λόγο. Πως στερείς την ανάσα από αυτόν τον άνθρωπο που κάποτε οι ανάσες ήταν μια; Νομίζω απόψε, ως κοινωνία, στεκόμαστε ξανά μπροστά στον καθρέφτη μας και η εικόνα είναι παραμορφωμένη από τη βία. Και ξέρετε τι άλλο νομίζω; Πως δεν χρειαζόμαστε άλλα τυπικά συλλυπητήρια, ούτε άλλα απλώς «σοκαρισμένα» βλέμματα. Έχουμε υποχρέωση να κάνουμε τον πόνο, δράση. Την αγωνία για τα δικά μας παιδιά, ασπίδα για κάθε γυναίκα εκεί έξω. Να σταματήσουμε να μετράμε απουσίες και γυναικοκτονίες, και να ξεκινήσουμε να χτίζουμε ένα δίχτυ προστασίας που δεν θα αφήνει καμία μόνη της στο σκοτάδι. Δεν μπορεί ρε παιδιά να μετρούμαστε κάθε μέρα και κάθε μέρα να βγαίνουμε και πιο λίγες ..Κάτι έχει πάει πολύ λάθος .. #αλλημιαγυναικοκτονία.#σπάστετοκυκλοτηςβιας.#δενειναιολεςεδω 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους