Μαρια Σιδερη. Ναγια Γαργαλακου Μπροστά σε τέτοια κείμενα, όπως αυτό της Kronia Mazan , μπροστά σε τέτοια Πρόσωπα, όπως της Ότλα, σωπαίνω, Νάγια. Όπως σιωπηρά, με τη σταθερότητα που δίνει η πλήρης...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Μαρια Σιδερη. Ναγια Γαργαλακου Μπροστά σε τέτοια κείμενα, όπως αυτό της Kronia Mazan , μπροστά σε τέτοια Πρόσωπα, όπως της Ότλα, σωπαίνω, Νάγια. Όπως σιωπηρά, με τη σταθερότητα που δίνει η πλήρης επίγνωση της ανθρώπινης φύσης κι όλης της κλίμακας τών παθών της- από τη βαθειά κτηνωδία έως την απόλυτη αθωότητα -, αποφασίζουν και πράττουν οι εξαιρετικοί άνθρωποι. Αν μπορούμε να τους αναφερθούμε ως υποδείγματα, είναι ήδη μεγάλο βήμα προς την κάθαρσή μας. Κι έχω να προσθέσω ότι, τηρουμένων των αναλογιών, καθημερινά διαβάζω για ανθρώπους που έμπρακτα εκλεγούν την αυτοθυσία για ένα μεγαλύτερο καλό. Ναι, υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και τα δίποδα κτήνη. Καιρός, πιστεύω, να διαλέξουμε όχθη. Εδώ, στον τόπο του Άδη που βρισκόμαστε κατ' αυτούς τους καιρούς. Σας αρέσει ο Κάφκα; Δημοσίευση Kronia Mazan --------------------------------------- Τι κάνεις όταν ξέρεις ότι τα παιδιά δίπλα σου πάνε στον θάλαμο αερίων – και μπορείς να μείνεις πίσω; Ήταν Οκτώβρης του 1943. Η Ότλα Κάφκα, το μικρότερο αδέρφι του μεγάλου Φραντς Κάφκα, βρισκόταν ήδη στο Θηρεσιένστατ. Είχε κάνει το αδιανόητο λίγο νωρίτερα: χώρισε τον άντρα που αγαπούσε, τον Τσέχο Γιόζεφ Ντάβιντ, για να σώσει εκείνον και τις δύο κόρες τους. Η θυσία της λειτούργησε. Ο Γιόζεφ και τα κορίτσια επέζησαν. Αλλά η Ότλα απελάθηκε. Μέσα στο γκέτο, οι φρουροί SS έφεραν μια ομάδα παιδιών από το γκέτο της Μπιάλιστοκ. Ήρθαν με τρένο, όχι σαν άνθρωποι – σαν φορτίο. Τα κεφάλια τους ξυρισμένα. Τα σώματά τους κόκαλο και δέρμα. Τα μάτια τους… άδεια. Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να έχει εκείνο το βλέμμα. Όταν τα πήγαν για πρώτη φορά στα κοινόχρηστα ντους, ούρλιαξαν. Κλωτσούσαν, δάγκωναν, έπεσαν στο πάτωμα. Είχαν ήδη δει – ή είχαν ακούσει – για τους θαλάμους αερίων που έμοιαζαν με ντους. Κανείς δεν μπορούσε να τα ηρεμήσει. Οι Ναζί τα απομόνωσαν σε έναν ξεχωριστό θάλαμο. Απαγόρευσαν σε κάθε άλλο κρατούμενο να τα πλησιάσει. Η Ότλα όμως βρήκε τρόπο. Έγινε μία από τις λίγες που επέτρεψαν να μπουν μέσα. Κρατούσε χεράκια που δεν σταματούσαν να τρέμουν. Κουνούσε μωρά που είχαν μάθει ότι οι μεγάλοι σκοτώνουν. Τραγουδούσε νανουρίσματα σε γλώσσες που εκείνα ίσως είχαν ξεχάσει. Δεν ζήτησε τίποτα πίσω. Δεν μπορούσε να τους δώσει ελπίδα – αλλά τους έδωσε παρουσία. Και τότε, ήρθε η εντολή. Μεταγωγή. Όλα τα παιδιά από την Μπιάλιστοκ φεύγουν για το Άουσβιτς. Οι κρατούμενοι στο Θηρεσιένστατ το ήξεραν: Άουσβιτς σήμαινε θάλαμος αερίων. Αμέσως. Χωρίς εξαίρεση για παιδιά. Οι Ναζί χρειάζονταν ενήλικες για να συνοδέψουν τη μεταφορά. Για να κρατήσουν τα παιδιά ήσυχα στο ταξίδι. Για να μην πανικοβληθούν, να μην τρέξουν, να μην κάνουν δύσκολη τη δουλειά του θανάτου. Κανείς δεν προθυμοποιήθηκε. Κανείς, εκτός από την Ότλα. Διάβασέ το ξανά: Η Ότλα Κάφκα, μητέρα δύο κοριτσιών που είχαν μείνει ζωντανά χάρη στη δική της θυσία, είχε ακόμα μια πιθανότητα να ζήσει. Μπορούσε να μείνει στο Θηρεσιένστατ. Να κρυφτεί. Να περιμένει. Να δει την αυγή. Αντίθετα, κοίταξε εκείνα τα παιδιά. Τα παιδιά που ούρλιαζαν στα ντους. Τα παιδιά που κανείς δεν ήθελε να αγγίξει. Τα παιδιά που είχαν μείνει μόνα στο σκοτάδι. Και είπε: «Θα πάω μαζί τους». Ήξερε. Ήξερε απολύτως ότι η μεταγωγή είχε μονόδρομο. Ήξερε ότι το τρένο που θα επιβιβαζόταν δεν θα γύριζε πίσω. Ήξερε ότι τα παιδιά δεν είχαν καμία τύχη – και ότι ούτε εκείνη θα είχε καμία, γιατί κανείς δεν επέστρεφε από το Άουσβιτς συνοδεύοντας παιδιά. Αλλά δεν μπορούσε να τα αφήσει να πεθάνουν μόνα. Φαντάσου την αποβάθρα. 7 Οκτωβρίου 1943. Η Ότλα στέκεται ανάμεσα σε δεκάδες τρομοκρατημένα παιδιά. Κρατάει από ένα χεράκι – ίσως δύο. Κάποια παιδιά κλαίνε. Κάποια έχουν μείνει βουβά. Εκείνη σκύβει, τους ψιθυρίζει κάτι. Δεν ξέρουμε τι. Οι πόρτες του βαγονιού κλείνουν. Η ατμομηχανή σφυρίζει. Και το τρένο ξεκινάει,........ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους