Ούτε μια στιγμή , ούτε καν αυτό το κείμενο που διαβάζετε τώρα δεν αξιζε να αναρτηθει... Μόνο μια τζούρα μπορεί να σε βοηθήσει να φτάσεις στο τέλος χωρίς να αηδιασεις. Υπάρχει μια βασική αντίφαση που...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ούτε μια στιγμή , ούτε καν αυτό το κείμενο που διαβάζετε τώρα δεν αξιζε να αναρτηθει... Μόνο μια τζούρα μπορεί να σε βοηθήσει να φτάσεις στο τέλος χωρίς να αηδιασεις. Υπάρχει μια βασική αντίφαση που δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί: όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως «νέο» και «ηθικό» πρότυπο, δοκιμάζεται πρώτα και κύρια στον τρόπο που διαχειρίζεται τη διαφωνία. Εκεί αποκαλύπτεται το πραγματικό του μέτρο. Όταν η αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται όχι ως συμβολή αλλά ως απειλή, όταν οι συνεργάτες απομακρύνονται ένας-ένας μέσα σε κλίμα φόβου ή απαξίωσης, τότε η εικόνα αυτή αρχίζει να ρηγματώνεται. Η επιθετική απόρριψη, η απαξιωτική γλώσσα και η ανάγκη για περιβάλλον απόλυτης επιβεβαίωσης δεν συνάδουν με ηθική αυτοπεποίθηση· αντίθετα, παραπέμπουν συχνά σε εσωτερική ανασφάλεια. Η υπερβολική έπαρση –ιδίως όταν συνοδεύεται από δημόσιες εμφανίσεις υψηλού συμβολισμού που όμως εκφυλίζονται σε επιδείξεις– δείχνει μια ανάγκη επιβεβαίωσης που δεν έχει εδραιωθεί ουσιαστικά. Όταν το «φαίνεσθαι» υπερισχύει του «είναι», η ηθική παύει να είναι αξία και μετατρέπεται σε εργαλείο εντυπωσιασμού. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ένα ακόμη ανησυχητικό στοιχείο: η δημιουργία ενός «στρατού» οπαδών, πρόθυμων να επιτεθούν –λεκτικά ή ακόμη και σωματικά,, σε όποιον τολμήσει να διαφωνήσει. Ένα περιβάλλον όπου η κριτική δεν απαντάται με επιχειρήματα αλλά με στοχοποίηση. Όπου η αποθέωση του «Αρχηγού» φτάνει σε σημείο υπερβολής, ακόμη και για ασήμαντες πράξεις ή επιλογές, καλλιεργώντας μια κουλτούρα προσωπολατρίας αντί για συλλογικότητα. Παράλληλα, παρατηρείται μια τάση επιφανειακής «συμμετοχής» σε δράσεις ή συμβολικές πράξεις, όχι για τον ίδιο τον σκοπό, αλλά για τη δημοσιότητα που αυτές προσφέρουν. Η προβολή στιγμών ακόμη και απλών, καθημερινών πράξεων να μετατρέπεται σε εργαλείο αυτοπροβολής, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση προσφοράς χωρίς το αντίστοιχο βάθος ουσίας. Έτσι, η πράξη απογυμνώνεται από το νόημά της και αποκτά αξία μόνο ως εικόνα. Η επιλογή να περιβάλλεται κανείς αποκλειστικά από ανθρώπους που τον αποθεώνουν, αποφεύγοντας εκείνους που διαφωνούν με ανιδιοτέλεια, ενισχύει ένα κλειστό σύστημα αυτοεπιβεβαίωσης. Σε τέτοια περιβάλλοντα, η κριτική εκλαμβάνεται ως απειλή και όχι ως ευκαιρία βελτίωσης. Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή απομόνωση και η καλλιέργεια μιας εσωτερικής πραγματικότητας που απέχει από την αλήθεια. Σε ψυχολογικό επίπεδο, τέτοιες συμπεριφορές μπορούν να συνδέονται με βαθύτερα ζητήματα: μια έντονη ανάγκη αναγνώρισης που δεν έχει καλυφθεί, μια εύθραυστη αυτοεκτίμηση που μεταμφιέζεται σε αλαζονεία, και μια δυσκολία διαχείρισης της κριτικής που βιώνεται ως προσωπική απειλή. Η σύγχυση αξιών ενισχύει αυτή την εικόνα, καθώς τα σύμβολα και οι πράξεις χρησιμοποιούνται εργαλειακά για εντύπωση και όχι ως φορείς ουσίας. Αποτελεί κάτι που πρέπει να ενταχθεί σε μια ιατρική διάγνωση αν και συχνότερα είναι μοτίβα συμπεριφοράς που, όταν δεν αναγνωρίζονται και δεν διορθώνονται, παγιώνονται και διαβρώνουν σχέσεις, ομάδες και θεσμούς. Τελικά, η ηθική δεν διακηρύσσεται· αποδεικνύεται. Και αποδεικνύεται κυρίως όταν κάποιος αντέχει τη διαφωνία, δεν καλλιεργεί στρατούς σιωπηλής υπακοής και δεν μετατρέπει κάθε πράξη σε μέσο αυτοπροβολής. Εκεί φαίνεται αν υπάρχει πραγματική υπόσταση ή απλώς μια προσεκτικά κατασκευασμένη εικόνα που στηρίζεται στην αποθέωση και στον φόβο 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους