Η κοινωνία μας δεν νοσεί απλώς, καταρρέει. Δεν πρόκειται για μια παροδική κρίση, ούτε για ένα σύνολο μεμονωμένων περιστατικών, που μπορούμε να προσπεράσουμε, με μια αμήχανη σιωπή. Πρόκειται για βαθιά...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η κοινωνία μας δεν νοσεί απλώς, καταρρέει. Δεν πρόκειται για μια παροδική κρίση, ούτε για ένα σύνολο μεμονωμένων περιστατικών, που μπορούμε να προσπεράσουμε, με μια αμήχανη σιωπή. Πρόκειται για βαθιά σήψη, που έχει εισχωρήσει στις ρίζες μας, έχει διαποτίσει τη σκέψη μας, έχει αλλοιώσει την ίδια την έννοια του ανθρώπου. Η σημερινή Ελλάδα, πονά όσο ποτέ άλλοτε και αυτός ο πόνος δεν κρύβεται πια. Βία παντού. Στα σπίτια, στους δρόμους, στις σχέσεις. Ναρκωτικά που καταπίνουν ζωές, πριν καν αυτές ανθίσουν. Ήθος που εξαφανίζεται, αξίες που γελοιοποιούνται, άνθρωποι που συνηθίζουν το αδιανόητο. Η βρωμιά δεν είναι πια μεταφορά, είναι πραγματικότητα που εξαπλώνεται ύπουλα, σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Και το χειρότερο, είναι ότι μαθαίνουμε να τη θεωρούμε φυσιολογική. Δεν είναι φυσιολογικό, να βιάζονται και να δολοφονούνται γυναίκες και παιδιά. Δεν είναι απλώς τραγικό, είναι ανεπίτρεπτο. Είναι η απόλυτη αποτυχία, μιας κοινωνίας που έπαψε να προστατεύει τους πιο ευάλωτους. Καμία δικαιολογία, καμία ανάλυση, δεν μπορεί να απαλύνει αυτή τη φρίκη. Και όμως, συνεχίζεται. Και το χειρότερο, που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, που μόλις ακούσουν κάτι, τρέχουν να υπερασπιστούν τάχα το φύλο τους! Έλεος, λες κι αυτό είναι το πρόβλημα, μην θιχτεί το φύλο μας. Ο θάνατος της Γιακουμάκη λοιπόν και η αυτοχειρία του συντρόφου της, δεν είναι ένα ακόμα περιστατικό για τα δελτία ειδήσεων. Είναι καθρέφτης. Είναι κραυγή. Είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας, που επιτρέπει, συγκαλύπτει, ανέχεται. Μιας κοινωνίας που για χρόνια δίδαξε, ότι ο άντρας μπορεί να βρίζει, να απαξιώνει, να κακοποιεί, να προδίδει, να εξευτελίζει και τελικά να αφαιρεί ακόμα και τη ζωή μιας γυναίκας. Μιας κοινωνίας, που χειροκροτούσε τον άντρα που _qhnr_κατακτούσε_qhnr_ και ταυτόχρονα διαπόμπευε, τη γυναίκα που τολμούσε να ζήσει με τους ίδιους όρους, θεωρώντας πως αυτοί είναι ανώτεροι βιολογικά (όπως γελοιωδώς μερικοί πιστεύουν), άρα έχουν δικαίωμα να ζουν όπως τους κάνει κέφι, εξυπηρετώντας τις όποιες αδυναμίες τους, γιατί ο άνδρας είναι αλλιώς. Αυτή η υποκρισία, είναι συνενοχή. Αυτή η ανοχή, είναι έγκλημα!!! Επίσης, ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε, πίσω από την εύκολη λύση των φυλακών. Με ένα σύστημα δοκιμασμένο και καθ' όλα αποτυχημένο, που δεν σωφρονίζει, που δεν εκπαιδεύει, που δεν μεταμορφώνει, απλώς καταφέρνουμε να ανακυκλώνουμε τη βία και να την κάνουμε ακόμα χειρότερη.Το πρόβλημα δεν ξεκινά στη φυλακή. Ξεκινά πολύ νωρίτερα. Στο σπίτι, στο διαλυμένο σχολείο, στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, στα πρότυπα που προβάλλουμε, στις σιωπές που επιλέγουμε, στην κοινωνική βία που εκτίθενται τα παιδιά, μέσα από τα σόσιαλς και τον βομβαρδισμό της ανορίοτης συμπεριφοράς, που διδάσκονται ακόμα και μέσα από την μουσική. Με ήχους και στίχους, που αλλοιώνουν κάθε έννοια σεβασμού κι αξιοπρέπειας. Κι όλο αυτό το λέμε μοντερνισμό κι απελευθέρωση. Η κρίση πλέον, είναι κρίση αξιών. Και αυτή σκοτώνει πιο αργά, αλλά πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε άλλο όπλο. Διαβρώνει κάθε υγιή πρόθεση, πνίγει κάθε ελπίδα αλλαγής, δημιουργεί ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν, ούτε να αγαπούν, ούτε να σέβονται. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναβολές. Η κοινωνία χρειάζεται επανεκπαίδευση. Όχι αποσπασματική, όχι επιφανειακή, αλλά ριζική και καθολική. Από τα παιδιά, μέχρι τους ηλικιωμένους. Από την οικογένεια, μέχρι τους θεσμούς. Να ξεμάθουμε και να ξαναμάθουμε, τι σημαίνει σεβασμός, τι σημαίνει ισότητα, τι σημαίνει ευθύνη. Να ξεριζώσουμε την κουλτούρα της βίας και της ανισότητας, πριν γίνει η μόνη πραγματικότητα που γνωρίζουμε. Αυτό, πρέπει να σταματήσει εδώ! Όχι αύριο, όχι κάποτε. Εδώ και τώρα. Γιατί κάθε μέρα που περνά χωρίς αλλαγή, είναι μια μέρα που κάποιος υποφέρει, κάποιος φοβάται, κάποιος χάνεται. Και αυτό δεν είναι κοινωνία. Είναι ήττα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους