Το τηλέφωνο που κυβερνά τη χώρα Υπάρχει μια αλήθεια που κανείς δεν λέει δυνατά, αλλά όλοι την ξέρουν: σε αυτή τη χώρα δεν σε εξυπηρετεί το κράτος. Σε εξυπηρετεί το τηλέφωνο. Όχι το σύστημα. Όχι οι...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Το τηλέφωνο που κυβερνά τη χώρα Υπάρχει μια αλήθεια που κανείς δεν λέει δυνατά, αλλά όλοι την ξέρουν: σε αυτή τη χώρα δεν σε εξυπηρετεί το κράτος. Σε εξυπηρετεί το τηλέφωνο. Όχι το σύστημα. Όχι οι νόμοι. Όχι η σειρά προτεραιότητας. Το τηλέφωνο. Ένα τηλέφωνο από “κάπου”. Από έναν βουλευτή, έναν υπουργό, έναν κομματικό παράγοντα, έναν γνωστό του γνωστού. Και ξαφνικά, η μηχανή που μέχρι πριν έτριζε, κολλούσε, καθυστερούσε, γίνεται βούτυρο. Οι πόρτες ανοίγουν, οι υπογραφές πέφτουν, τα εμπόδια εξαφανίζονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Και μας λένε ότι αυτό είναι φυσιολογικό. Όχι, δεν είναι. Είναι η πιο ωμή παραδοχή ότι το κράτος δεν λειτουργεί για όλους, αλλά για όσους έχουν πρόσβαση. Ότι η ισονομία είναι ένα ωραίο σύνθημα για ομιλίες και όχι πραγματικότητα για τους πολίτες. Στο Δημόσιο, χρόνια τώρα, έχει στηθεί μια παράσταση με πρωταγωνιστές που αλλάζουν, αλλά το έργο μένει ίδιο. Υπάλληλοι που δουλεύουν και υπάλληλοι που “δουλεύουν”. Προϊστάμενοι που διοικούν και προϊστάμενοι που μοιράζουν εξυπηρετήσεις. Και κάπου στη μέση, ο πολίτης, να περιμένει. Ή να ψάχνει για το κατάλληλο τηλέφωνο. Γιατί έμαθε κι αυτός. Έμαθε ότι αν περιμένει τη σειρά του, μπορεί να μην έρθει ποτέ. Ότι αν παίξει “καθαρά”, θα χάσει από αυτούς που ξέρουν το παιχνίδι. Και κάπως έτσι, η αγανάκτηση γίνεται συνενοχή. Ο “αγανακτισμένος” γίνεται “βολεμένος”, μόλις βρει άκρη. Και το σύστημα χαμογελάει. Γιατί δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι είναι σωστό. Αρκεί να σε κάνει να το χρησιμοποιήσεις. Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι οι διεφθαρμένοι. Αυτοί είναι προβλέψιμοι. Το πιο επικίνδυνο είναι οι σιωπηλοί. Εκείνοι που βλέπουν και δεν μιλάνε. Που ξέρουν και κάνουν πως δεν ξέρουν. Που καταπίνουν την αδικία, για να μην μπλέξουν. Γιατί έτσι χτίζεται η κανονικότητα της σαπίλας: όχι με θόρυβο, αλλά με σιωπή. Και κάπου εκεί, εμφανίζεται ο πολιτικός να παίξει τον ρόλο του “σωτήρα”. Όχι φτιάχνοντας το σύστημα. Αλλά παρακάμπτοντάς το. Παίρνει τηλέφωνο. Δίνει εντολή. “Εξυπηρετήστε τον”. _qhnr_Αν γίνεται_qhnr_, για να είναι καλυμμένος οτι δεν ζήτησε κάτι παράνομο. Ξέροντας οτι όλα γίνονται!!! Και αντί να ντρέπεται, το παρουσιάζει σαν επιτυχία. Σαν έργο. Σαν απόδειξη ότι “νοιάζεται”. Όχι. Δεν νοιάζεται. Αν νοιαζόταν, θα φρόντιζε να μην χρειάζεται κανείς το τηλέφωνό του. Αυτός είναι ο ρόλος της πολιτικής σε μια σοβαρή χώρα: να φτιάχνει κανόνες που δουλεύουν, όχι εξαιρέσεις που βολεύουν. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα θέατρο εξουσίας, όπου οι ρόλοι μοιράζονται και οι πολίτες απλώς ελπίζουν να βρεθούν, έστω για μια φορά, στη σωστή πλευρά της γραμμής. Μέχρι τότε, η χώρα θα συνεχίσει να κυβερνάται όχι από νόμους, αλλά από κλήσεις. Και το πιο τραγικό; Όλοι ξέρουμε τον κατάλληλο αριθμό. Απλώς δεν τον έχουμε όλοι αποθηκευμένο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους