Όταν ο Αλέξης συνάντησε τον Κυριάκο στο λεξικό Αν κάποιος έκλεινε τα μάτια κατά τη διάρκεια των πρόσφατων δηλώσεων του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, θα μπορούσε εύκολα να μπερδευτεί για το...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Αλέξης συνάντησε τον Κυριάκο στο λεξικό Αν κάποιος έκλεινε τα μάτια κατά τη διάρκεια των πρόσφατων δηλώσεων του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, θα μπορούσε εύκολα να μπερδευτεί για το ποιος κρατάει το μικρόφωνο. Ο πρώην πρωθυπουργός επέστρεψε στο προσκήνιο με μια ρητορική που θυμίζει έντονα το «ευαγγέλιο» του πολιτικού του αντιπάλου: την περιβόητη «κανονικότητα» και την πολυπόθητη «σταθερότητα». Φαίνεται πως η πολιτική ζωή του τόπου έχει εισέλθει σε μια φάση... γλωσσικής σύγκλισης. Εκεί που ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίαζε την Ελλάδα ως «φάρο σταθερότητας» και την κυβέρνησή του ως τη μόνη εγγύηση απέναντι στο χάος, έρχεται τώρα ο Αλέξης Τσίπρας να διεκδικήσει το δικό του μερίδιο στην «κανονική ευρωπαϊκή δημοκρατία». Το σκηνικό θυμίζει επικοινωνιακό déjà vu: Η σταθερότητα μετατρέπεται σε λάβαρο. Για τον νυν πρωθυπουργό, η σταθερότητα είναι το «εθνικό πλεονέκτημα» που δεν πρέπει να διακινδυνευτεί. Για τον πρώην, είναι η ευθύνη που τον αναγκάζει να συμβάλει στην ανάκαμψη του πολιτικού συστήματος. Και για τους δύο η κανονικότητα είναι το ζητούμενο: Ο ένας την υποσχέθηκε το 2019 για να ξορκίσει το παρελθόν. Ο άλλος την επικαλείται σήμερα για να καταγγείλει το παρόν. Η ειρωνεία είναι διάχυτη. Όταν οι πολιτικοί αρχηγοί αρχίζουν να χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις-κλειδιά, το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος διαφέρει από τον άλλον, αλλά ποιος τις προφέρει πιο πειστικά. Αν η «εκλεκτική συγγένεια» των δύο ανδρών περιορίζεται στο λεξιλόγιο ή αν επεκτείνεται και στην ουσία της πολιτικής τους, είναι κάτι που οι πολίτες θα κρίνουν στην κάλπη. Προς το παρόν, πάντως, η μόνη πραγματική σταθερότητα φαίνεται να είναι η κοινή τους πίστη στη δύναμη του επικοινωνιακού marketing. Το γεγονός, ωστόσο, ότι δύο πρόσωπα που υποτίθεται εκπροσωπούν εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους καταλήγουν να ηχούν ως ηχώ ο ένας του άλλου, εκτός από ένα επικοινωνιακό παράδοξο, είναι η απόδειξη ότι αμφότεροι αποτελούν πλέον οργανικά κύτταρα του ίδιου παλαιού πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει την τάση να ομογενοποιεί τους πρωταγωνιστές του. Όταν η _qhnr_σταθερότητα_qhnr_ και η _qhnr_κανονικότητα_qhnr_ γίνονται το κοινό καταφύγιο της ρητορικής τους, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Μήπως αυτές οι έννοιες δεν περιγράφουν την ευημερία της κοινωνίας, αλλά τη δική τους ανάγκη για τη διατήρηση ενός συστήματος που τους επιτρέπει να εναλλάσσονται στους ρόλους τους χωρίς να αλλάζουν οι δομές; Ο Αθέατος 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους