▪️ Ο Δημήτρης Τσεκούρας απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Literature ~~~~~~ Απόσπασμα συνέντευξης: - Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε στη ζωή σας; Εάν θυμάμαι καλά, ήταν ένα παραμύθι. Η...

25#

Πλήρες Κείμενο:

▪️ Ο Δημήτρης Τσεκούρας απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Literature ~~~~~~ Απόσπασμα συνέντευξης: - Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε στη ζωή σας; Εάν θυμάμαι καλά, ήταν ένα παραμύθι. Η Κοκκινοσκουφίτσα. Ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών. Δυστυχώς είχα την ατυχία να μάθω και να ξέρω ανάγνωση πριν πάω σχολείο. Ψυχαναλυτικά μιλώντας, ίσως από τότε να μου έμεινε και το κουσούρι να αγαπάω τις τρομακτικές ιστορίες. Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι μια πολύ τρομακτική ιστορία. Και, ασφαλώς, όχι επειδή την έφαγε ο λύκος. - Ποιο βιβλίο σάς επηρέασε βαθιά; «Η μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα. Αδιανόητο κείμενο. Σχεδόν Βιβλικό. Κοιμάσαι άνθρωπος και ξυπνάς ζωύφιο με συνείδηση και σκέψη. Τι διάολο μπορεί να μεσολάβησε; - Με ποιον συγγραφέα της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα θέλατε να βγείτε για ποτό; Στη τωρινή φάση της ζωής μου, θα το έκανα πολύ ευχαρίστως με την Ίνγκεμπορ Μπάχμαν. Την θεωρώ πραγματικά ιδιοφυή. Μα αυτή είναι νεκρή θα μου πείτε· αλλά ε και; Στη νουβέλα της «Το τριακοστό έτος», υπάρχει μια φράση που λέει πάνω-κάτω το εξής: «Ω, μα εσείς πάσχετε από μια πάθηση να τα παίρνετε όλα πολύ στα σοβαρά». Αυτή τη φράση θα ήθελα πολύ να την κουβεντιάσω μαζί της. Πάσχω κι εγώ από την ίδια πάθηση. Από πολύ μικρός. - Ποιο βιβλίο θα προτείνατε να διαβάσει ένα 16άχρονος και γιατί; Πολύ δύσκολη ερώτηση. Οι σημερινοί δεκαεξάρηδες είναι φαινόμενο προς μεγάλη ανάλυση. Γεννημένοι και μεγαλωμένοι σε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, γεγονός που δεν είναι απαραίτητα κακό όταν κάποιος βρίσκεται στην αρχή της ζωής του. Και μιλάνε μια γλώσσα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Συνοπτική, σχεδόν φωτογραφική, χωρίς ταμπού, με λέξεις τουρλού και, δόξα τω Θεώ, όχι μόνο ελληνικές. Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο βιβλίο θα πρότεινα για διάβασμα. Αυτό που θα έκανα, όμως, θα ήταν να τον έπαιρνα μαζί μου και να πηγαίναμε παρέα μια βόλτα σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο. Αλλά επειδή, καλώς ή κακώς, φέρω και την ύπουλη ιδιότητα του δασκάλου, ίσως δήθεν τυχαία να τον οδηγούσα μπροστά στο ράφι με τον Γκαίτε και δήθεν τυχαία επίσης να του πάσαρα «Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ». - Ποιο βιβλίο θα σώζατε από μια ολική καταστροφή; Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ. Ολόκληρο όμως. Κι όχι κάτι ανόητες επιτομές που κυκλοφορούν και απευθύνονται σε κάτι υποκριτές που, με ασυγχώρητη αναγνωστική τσαπατσουλιά, θέλουν μετά να καμώνονται ότι τάχα έχουν διαβάσει όλον αυτό τον ποταμό. Νομίζω ότι, από ένα σημείο και μετά, στο έργο του Προυστ είναι πράγματι δυσδιάκριτο πού σταματάει η Λογοτεχνία και πού αρχίζει η Επιστήμη. - Πως ονειρεύεστε τον εαυτό σας σε λίγα χρόνια στον κόσμο του βιβλίου; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα ζω σε λίγα χρόνια. Εάν ζω όμως, θα ήθελα να προλάβω να γράψω όλα αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Κι είναι πολλά. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο έργα. - Συνεχίστε τη φράση: ‘’Διαβάζω μόνο όταν….’’ Δεν μπορώ να τη συνεχίσω. Αυτό το «μόνο όταν» δεν υφίσταται. Διαβάζω συνέχεια. Ακόμα και τις ελάχιστες ώρες και στιγμές που δεν διαβάζω, σκέφτομαι διαρκώς αυτά που έχω διαβάσει κι αυτά που δεν έχω προλάβει ακόμη να διαβάσω. Είναι πολύ εσφαλμένη και οριακά υποτιμητική για το διάβασμα η αντίληψη ότι το διάβασμα έχει να κάνει μόνο με τις ώρες που διαβάζουμε. Το διάβασμα, κατά κύριο λόγο, έχει να κάνει με το πόση από τη σκέψη μας απορροφά αυτό που διαβάσαμε αφότου το έχουμε διαβάσει. - Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο; Αν μιλάμε για την «Πόρτα», αφορμή ήταν ο θάνατος του πατέρα μου. Κι αυτό είναι κάτι που, με εξαίρεση δύο μόνο σελίδες με τον τίτλο «Ένα πολύ λυπητερό κεφάλαιο», δεν είναι καθόλου εμφανές μέσα στο βιβλίο. Συχνά σκέφτομαι ότι ο θάνατος είναι σαν μια Πόρτα, η οποία βγαίνει από κάπου –ας πούμε από ένα σπίτι– και μετά δεν έχεις ιδέα τι θα βγει από εκεί μέσα· πολλώ δε μάλλον τι μπορεί να μπει. Συνήθως μπαινοβγαίνουν τέρατα. - Αν μπορούσατε να μιλήσετε με έναν ηρώα σας, ποιος θα ήταν αυτός και τι θα του λέγατε; Εξαρτάται. Εάν ήμουν σε κατάσταση μανίας, θα μιλούσα με τον Ντεβ Μάρτιν. Και θα τον ρωτούσα, σχεδόν θα τον ανέκρινα μέχρι να μάθω εάν είναι όντως ερωτευμένος με τον εραστή του όπως δείχνει να είναι μέσα στο βιβλίο. Από την άλλη, εάν ήμουν σε κατάσταση κατάθλιψης, θα ήθελα να μιλήσω με τον πάστορα Βογκ. Και θα τον ξεψάχνιζα μέχρι να βεβαιωθώ ότι πρόκειται όντως για ανθρώπινο ον. - Μπορεί η λογοτεχνία να κάνει τον κόσμο καλύτερο; Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείτε με τη λέξη «καλύτερο». Για μένα, ας πούμε, καλύτερο σημαίνει όσο το δυνατόν πιο αληθινό. Οπότε, υπό αυτή την έννοια, η απάντησή μου είναι ναι και πάλι ναι: Σαφώς και η Λογοτεχνία μπορεί να κάνει τον Κόσμο καλύτερο. Και θα τολμούσα να πω πως είναι η μόνη που έχει –έστω και λίγες πιθανότητες– να καταφέρει κάτι τέτοιο. Κι αυτό, ξέρετε, είναι το πιο δυνατό της όπλο: Να αντιστέκεται στο ψέμα και στην ασχήμια. Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι μιλάμε για πραγματική Λογοτεχνία. Και ο νοών νοείτω. 👉🏻 Διάβασε περισσότερα: 🔗 https://shorturl.at/zyWHv 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους