ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ «Ναι, αλλά γιατί να πληρώσω εγώ;»ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΑ,?ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ??, Μια φράση που εμφανίζεται σε διαφορετικές συζητήσεις, πάντα, όμως, γύρω από το ίδιο ερώτημα για την ευθύνη και την υποχρέωση. Από...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ «Ναι, αλλά γιατί να πληρώσω εγώ;»ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΑ,?ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ??, Μια φράση που εμφανίζεται σε διαφορετικές συζητήσεις, πάντα, όμως, γύρω από το ίδιο ερώτημα για την ευθύνη και την υποχρέωση. Από το γιατί, για παράδειγμα, ένας υπουργός, που έχει εξαπατήσει, να πληρώσει τις συνέπειες των πράξεων του. Ένας… άριστος υπουργός. Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που προκύπτει ζήτημα με ψεύτικα προσόντα, ανύπαρκτα πτυχία ή μη αξιοκρατικούς διορισμούς σε θέσεις ευθύνης. Ούτε θα είναι η τελευταία. Αυτό που έχει ενδιαφέρον δεν είναι μόνον το γεγονός καθαυτό. Για μένα, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ένα τέτοιο ζήτημα κάθε φορά που αποκαλύπτεται. Όχι με αμηχανία. Όχι με μια στοιχειώδη διάθεση εξήγησης. Αλλά με μία απαξίωση. Με ενόχληση που τέθηκε ερώτηση για το πώς και το γιατί. Σαν να μην είναι το ζήτημα τι έγινε, αλλά ποιος τόλμησε να το θέσει. Σαν να θεωρείται αυτονόητο ότι «έτσι λειτουργούν αυτά». Η λέξη που περιγράφει καλύτερα αυτή τη στάση είναι η αλαζονεία. Η αλαζονεία της εξουσίας. Η έπαρση. Η βεβαιότητα της (κατασκευασμένης) ανωτερότητας. Η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσεις, γιατί δεν οφείλεις να λογοδοτήσεις. Είσαι στο απυρόβλητο γιατί είσαι εξουσία. Πρόκειται για μοτίβο. Μια ολόκληρη πολιτική κουλτούρα, όπου η ευθύνη είναι διαπραγματεύσιμη και η λογοδοσία προαιρετική. Όπου το πρόβλημα δεν είναι αν τηρήθηκαν κανόνες, αλλά αν μπορείς να τους παρακάμψεις χωρίς κόστος. Κι αυτό το «χωρίς κόστος» είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο της διακυβέρνησης των τελευταίων επτά ετών. Γιατί μια κοινωνία μαθαίνει ότι μπορείς να παίρνεις χωρίς να δίνεις, να κατέχεις θέσεις χωρίς να πληροίς προϋποθέσεις, να απαντάς χωρίς να εξηγείς, να προσβάλεις χωρίς να κοιτάς τη δική σου καμπούρα. Δεν μένει μόνο στην πολιτική σφαίρα. Επεκτείνεται και στην καθημερινότητα. Στη δουλειά. Στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον κόπο του άλλου. Είναι διάχυτο το μοτίβο στην ελληνική κοινωνία. Ζητάμε γενικώς, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν πρέπει και να δώσουμε. Είναι το ίδιο μοτίβο σε άλλη κλίμακα. Όχι ως προς την ευθύνη ή τις συνέπειες, αλλά ως προς τη λογική που το γεννά. Στον έναν χώρο παίρνει μορφή θεσμικής αλαζονείας, στον άλλον μορφή καθημερινής απαξίωσης. Η αλαζονεία δεν είναι πάντα θορυβώδης. Συχνά ξεκινά από κάτι πολύ απλό. Από την ιδέα ότι όλα σου οφείλονται και δεν οφείλεις τίποτα σε κανέναν. Το παρατηρώ συχνά σε σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ότι όλα μπορείς να τα κρίνεις, αλλά μην τυχόν και στραφεί ο φακός επάνω σου. Αν θεωρείς ότι αυτού του τύπου η γραφή και ματιά έχει λόγο να υπάρχει, μπορείς να συμβάλεις ώστε να συνεχιστεί. Πέμπτη λαικη Εξουσία- ΕΝΑΣ ΚΟΡΑΚΑΣ ΜΕ ΓΑΜΨΗ ΜΥΤΗ ΕΝΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους