Η «Ημέρα της Γης» δεν είναι γιορτή. Είναι προσβολή Είναι προσβολή να μιλάμε για «αγάπη προς τον πλανήτη», την ίδια στιγμή που τον καίμε, τον πνίγουμε, τον δηλητηριάζουμε και τον ξεζουμίζουμε, μέχρι...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η «Ημέρα της Γης» δεν είναι γιορτή. Είναι προσβολή Είναι προσβολή να μιλάμε για «αγάπη προς τον πλανήτη», την ίδια στιγμή που τον καίμε, τον πνίγουμε, τον δηλητηριάζουμε και τον ξεζουμίζουμε, μέχρι τελευταίας σταγόνας ζωής. Είναι προσβολή να ανεβάζουμε πράσινα λογότυπα και συνθήματα, ενώ πίσω από αυτά κρύβεται μια παγκόσμια μηχανή καταστροφής, που δεν σταματά ούτε για ένα λεπτό. Κάθε μέρα είναι μια μέρα σφαγής. Ζώα καίγονται ζωντανά σε πυρκαγιές, που δεν είναι «φυσικές καταστροφές», αλλά εγκλήματα με υπογραφή: Αποψίλωση, αδιαφορία, πολιτική ανικανότητα και οικονομικά συμφέροντα. Ζώα πνίγονται σε πλημμύρες, που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί. Ζώα δηλητηριάζονται, εγκαταλείπονται, βασανίζονται, θανατώνονται μαζικά — συχνά με τη σφραγίδα της «νομιμότητας». Και οι άνθρωποι; Πεθαίνουν από πολέμους που βαφτίζονται «γεωπολιτικές ισορροπίες». Από πείνα, σε έναν πλανήτη που παράγει αρκετή τροφή για όλους. Από δίψα, ενώ το νερό έχει γίνει εμπόρευμα. Από ένα σύστημα, που αποφάσισε ότι κάποιοι αξίζουν να ζουν και κάποιοι απλώς να επιβιώνουν — ή να μην επιβιώνουν καθόλου. Αυτό δεν είναι κρίση. Είναι επιλογή. Είναι επιλογή να συνεχίζεται ένα μοντέλο ανάπτυξης, που βασίζεται στην καταστροφή. Είναι επιλογή να προστατεύονται τα κέρδη, αντί για τη ζωή. Είναι επιλογή να βαφτίζεται η εκμετάλλευση «πρόοδος» και η σιωπή «ουδετερότητα». Και ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από λέξεις. Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες» τα καμένα ζώα. Δεν είναι «αναγκαία μέτρα» οι μαζικές θανατώσεις. Δεν είναι «φυσική εξέλιξη» η εξαφάνιση ειδών. Δεν είναι «ακραία φαινόμενα», όταν τα προκαλούμε εμείς. Είναι βία. Συστηματική, οργανωμένη, επαναλαμβανόμενη βία. Και η βία αυτή έχει ενόχους. Έχει πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνονται συνειδητά. Έχει εταιρείες που γνωρίζουν και συνεχίζουν. Έχει θεσμούς που σιωπούν. Έχει κοινωνίες που συνηθίζουν. Έχει ανθρώπους που βλέπουν και γυρίζουν το βλέμμα αλλού. Η αδιαφορία δεν είναι αθώα. Είναι συνενοχή. Δεν μπορείς να λες «αγαπώ τη φύση» και να συμμετέχεις — άμεσα, ή έμμεσα — στην καταστροφή της. Δεν μπορείς να συγκινείσαι με εικόνες, αλλά να μην αλλάζεις τίποτα στην πράξη. Δεν μπορείς να απαιτείς αλλαγή, χωρίς να είσαι μέρος της. Γιατί η αλήθεια είναι αυτή: Δεν φτάνει να δείχνεις. Πρέπει να συγκρούεσαι. Να συγκρούεσαι με τη λογική, που λέει ότι η ζωή είναι αναλώσιμη. Να συγκρούεσαι με πολιτικές, που θυσιάζουν τα πάντα στο όνομα της ανάπτυξης. Να συγκρούεσαι με την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στα ζώα. Να συγκρούεσαι με τη δική σου βολή. Δεν υπάρχει «ουδέτερη» στάση, σε έναν κόσμο που καταρρέει. Ή είσαι μέρος του προβλήματος, ή μέρος της λύσης. Και η λύση δεν είναι εύκολη, ούτε ανώδυνη. Απαιτεί ρήξη. Απαιτεί κόστος. Απαιτεί να χαλάσουμε τη «βολική κανονικότητα», που μας έφερε μέχρι εδώ. Απαιτεί να απαιτήσουμε λογοδοσία. Απαιτεί να εκθέσουμε την υποκρισία. Απαιτεί να προστατεύσουμε έμπρακτα τα ζώα, το περιβάλλον, τη ζωή. Όχι αύριο. Τώρα. Γιατί κάθε καθυστέρηση μετριέται σε ζωές. Και όσο συνεχίζουμε να μιλάμε για «ημέρες», αντί για πράξεις, το μόνο που κάνουμε, είναι να δίνουμε άλλοθι σε μια καταστροφή που ήδη συμβαίνει. Η Γη δεν χρειάζεται άλλη μια μέρα. Χρειάζεται να σταματήσει αυτό που της κάνουμε. Τώρα. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους