Η σημερινή παροχολογία δεν είναι ακόμη η τυπική έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Είναι όμως η ουσιαστική, η βαθύτερη, η πολιτικά αποκαλυπτική έναρξή της. Το πακέτο που εξειδικεύτηκε σήμερα, μετά την...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η σημερινή παροχολογία δεν είναι ακόμη η τυπική έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Είναι όμως η ουσιαστική, η βαθύτερη, η πολιτικά αποκαλυπτική έναρξή της. Το πακέτο που εξειδικεύτηκε σήμερα, μετά την ανακοίνωση του υπερπλεονάσματος των 3 δισ. ευρώ, με έκτακτες ενισχύσεις, επιστροφή ενοικίου και διευκολύνσεις για οφειλέτες, δεν λειτουργεί απλώς ως κοινωνικό μέτρο ανακούφισης. Λειτουργεί ως το γνώριμο εκείνο σημείο μετάβασης όπου η κυβέρνηση παύει να μιλά ως διοίκηση και αρχίζει να μιλά ως εκλογικός μηχανισμός αυτοσυντήρησης. Δεν διαχειρίζεται απλώς το δημοσιονομικό περίσσευμα, αφού το μετατρέπει σε πολιτικό χρόνο, σε προληπτική άμυνα απέναντι στη φθορά, σε τροπο ανακατάληψης της κοινωνικής ανοχής. Σήμερα ακριβώς αρχίζει ανεπίσημα η προεκλογική περίοδος: όταν η εξουσία δεν κυβερνά πια με γνώμονα τον θεσμικό ορίζοντα της τετραετίας, αλλά με γνώμονα το πώς θα προλάβει να μεταφράσει τον κρατικό πόρο σε εκλογική καθυστέρηση της αποδοκιμασίας. Γι’ αυτό και η υπόθεση ότι το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, που έχουμε πει, μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμο για προκήρυξη εκλογών αποκτά πλέον πολύ μεγαλύτερη πυκνότητα από ένα απλό παραπολιτικό σενάριο. Αν η εξουσία επιλέξει πράγματι να κινηθεί εκεί, δεν θα το κάνει επειδή κυριαρχεί απολύτως, αλλά ακριβώς επειδή θέλει να διασώσει το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας πριν το χάσει. Από ένα σημείο και μετά, οι εκλογές παύουν να είναι πράξη ελέγχου της συγκυρίας και γίνονται ομολογία ότι η συγκυρία έχει ήδη αρχίσει να ελέγχει την κυβέρνηση. Ο αιφνιδιασμός, συνεπώς, δεν είναι εδώ ένδειξη αυτοπεποίθησης, είναι η έσχατη τεχνική μιας εξουσίας που θέλει να προλάβει τη φθορά πριν αποκτήσει μορφή μονιμότητας, να μην αφήσει να παγιωθεί η αίσθηση ότι η κοινωνική ανοχή αποσύρεται και, κυρίως, να μη δώσει στους αντιπάλους της εκείνον τον καθαρό, αργό, συσσωρευτικό χρόνο μέσα στον οποίο οι εναλλακτικές δυνατότητες αποκτούν σάρκα, πρόσωπο και οργανωτικό έδαφος. Δεν πρόκειται μόνο για την προσπάθεια να προληφθεί ο Τσίπρας, αλλά και για την ανάγκη να ανακοπεί εγκαίρως η πιθανότητα μιας πολιτικής συμπύκνωσης γύρω από την Καρυστιανού. Η τελευταία δημοσκόπηση της Interview καταγράφει την κίνησή της ως τρίτη δύναμη με 7,9%, ενώ ταυτόχρονα το 56% δηλώνει ότι επιθυμεί πρόωρες εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει απέναντί της απλώς μια αντιπολίτευση που επιδιώκει επιστροφή, αλλά και το ενδεχόμενο να μετασχηματιστεί το κοινωνικό τραύμα σε αυτόνομη πολιτική αναπαράσταση. Ο Τσίπρας, από τη μία, μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας επανόδου μιας ήδη δοκιμασμένης εμπειρίας εξουσίας, ενώ η Καρυστιανού, από την άλλη, ως φορέας ηθικής μομφής, δηλαδή ως κάτι πολύ πιο απρόβλεπτο και δυνητικά πιο διαβρωτικό για το κυβερνητικό αφήγημα. Η επίσπευση δεν θα είναι μόνο εκλογικός υπολογισμός. Θα είναι μια επιχείρηση προληπτικής σύνθλιψης δύο διαφορετικών μορφών απειλής: της πολιτικής επιστροφής και της ηθικής καταδίκης. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους