Αυτό που δεν μου άρεσε ποτέ όταν έμπαινα για κάποια δουλειά στις πολύ μεγάλες εταιρείες κάθε είδους (δεν θα πω συγκεκριμένα ονόματα) είναι ότι αποκτούσαν τη νοοτροπία του δημοσίου. Ειδικά σε...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που δεν μου άρεσε ποτέ όταν έμπαινα για κάποια δουλειά στις πολύ μεγάλες εταιρείες κάθε είδους (δεν θα πω συγκεκριμένα ονόματα) είναι ότι αποκτούσαν τη νοοτροπία του δημοσίου. Ειδικά σε εισηγμένες, οι μισοί και πλέον υπάλληλοι ήταν άχρηστοι και τοποθετημένοι σε θέσεις με αυθαίρετα επινοημένες αρμοδιότητες. Για να γίνει και η παραμικρή δουλειά έπρεπε να περάσει από 10 άτομα ενώ οι διαδικασίες ήταν άκαμπτες και εν πολλοίς ηλίθιες. Οι ανθρώπινες επαφές μεταξύ των υπαλλήλων ψεύτικες ενώ παράλληλα διοργανώνονταν με κάθε αφορμή άβολες εκδηλώσεις και ρηχά, γελοία εταιρικά events όπου για να συμμετέχεις έπρεπε να φορέσεις ένα καλό ρούχο και να αφήσεις τον εγκέφαλό σου στην είσοδο για να τον πάρεις πάλι φεύγοντας. Στα 5 πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου δραστηριότητας (00 με 05) τρεις φορές είχα πρόταση «εξαγοράς» από εταιρείες πληροφορικής οι οποίες ήταν θυγατρικές γνωστών εταιρειών που ανήκαν σε πολύ γνωστούς εγχώριους επιχειρηματίες κατά τις οποίες θα μου έδιναν ένα άλφα ποσό άπαξ με την υποχρέωση να ενταχτώ στην μεγάλη τους εταιρεία και να εργάζομαι εφεξής γι αυτούς ως υπεύθυνος ενός τμήματος ανάπτυξης εφαρμογών. Αρνήθηκα ευγενικά όλες τις προτάσεις αυτές όχι γιατί δεν είχα ανάγκη τα χρήματα, αλλά επειδή πλέον δεν θα μου άρεσε η δουλειά μου καθώς θα ακολουθούσα όλα τα παραπάνω εταιρικά «πρωτόκολλα» που περιέγραψα. Στο τέλος θα κατέληγα και εγώ ένας διοικητικός υπάλληλος διεκπεραίωσης ηλίθιων εργασιών που θα άφηνα το μυαλό μου στην είσοδο και θα κοιτούσα συνέχεια αν κόλλησε το ρολόι μου. Επομένως, το ότι κατακρίνω συνέχεια την αντιπαραγωγική εργασία στο κράτος, αυτό δεν σημαίνει ότι και ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει αντίστοιχες περιπτώσεις. Η διαφορά είναι ότι την αντιπαραγωγικότητα ή την εν γένει ηλιθιότητα σε μια πραγματικά ιδιωτική εταιρεία (και όχι κρατικοδίαιτη) την πληρώνει η ίδια η εταιρεία και οι ιδιοκτήτες της και όχι ο κάθε φορολογούμενος με την απειλή των μέσων καταστολής. Αυτή η πραγματικά μεγάλη και ουσιαστική διαφορά είναι που με κάνει να θεωρώ τη χειρότερη ιδιωτική εταιρεία καλύτερη από την καλύτερη κρατική υπηρεσία. Παράλληλα όλα τα παραπάνω είναι η κύρια αιτία που είμαι αντίθετος στις μεγαλεπήβολες «συγχωνεύσεις» και «συνεταιρισμούς» καθώς μικρές παραγωγικές καινοτόμες επιχειρήσεις με ορεξάτους εργαζόμενους μετατρέπονται σε μεγάλα αντιπαραγωγικά γραφειοκρατικά τέρατα που σε κάνουν να σιχαίνεσαι την εργασία σου. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους