Τα κομματικά ένσημα και τα ένσημα της ζωής Είναι αλήθεια πως με την υπάρχουσα πολιτική τάξη ποτέ δεν πλήττουμε. Εφευρετική, φροντίζει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των πολιτών για τα πεπραγμένα της...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Τα κομματικά ένσημα και τα ένσημα της ζωής Είναι αλήθεια πως με την υπάρχουσα πολιτική τάξη ποτέ δεν πλήττουμε. Εφευρετική, φροντίζει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των πολιτών για τα πεπραγμένα της. Πεπραγμένα πολλές φορές σκανδαλιστικά, άλλες φορές ευτράπελα και άλλες φορές, όντως αξιομνημόνευτα, με την καλή έννοια. Τις τελευταίες μέρες ξέσπασε ένας άγνωστος, μέχρι σήμερα, πόλεμος. Αυτός των πτυχίων και των μεταπτυχιακών των βουλευτών και των υπουργών. Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, μα καλά η αντιπολίτευση έχει τόσα να προσάψει στην κυβέρνηση, ασχολείται με την πτυχιομαχία; Προφανώς, αξιολογεί το συγκεκριμένο θέμα ως σημαντικό και με αυτόν τον τρόπο γεμίζει την αντιπολιτευτική της ατζέντα. Και η κυβέρνηση, αν κατάλαβα καλά, θα έπρεπε να έχει ένα τμήμα τεκμηρίωσης πανεπιστημιακών και μεταπτυχιακών τίτλων. Κάτι σαν ένα νεοδημοκρατικό ΔΟΑΤΑΠ. Πρόκειται να γίνεις υπουργός ή υφυπουργός, χωρίς προηγούμενη επαγγελματική δραστηριότητα; Φέρε μας τα πτυχία σου. Διότι, όπως θα έχει αντιληφθεί ο αναγνώστης, το συγκεκριμένο πρόβλημα αφορά αυτούς τους πολιτικούς που δεν έχουν εργαστεί στον πρότερο βίο τους, κοινώς δεν έχουν κολλήσει ένσημα, όπως λέγεται. Ξεκίνησαν από το κόμμα και κατέληξαν κάποια στιγμή στην κυβέρνηση. Αυτό είναι το βιογραφικό τους. Ιδιαίτερα φτωχό, καθώς η μεταπήδηση από μια πολιτική θέση σε μια άλλη αφορά τις κομματικές διασυνδέσεις τους, παρά τις επαγγελματικές τους ικανότητες ή τους τίτλους σπουδών τους. Κάποιοι πολιτικοί, κυρίως της Αριστεράς, αισθάνονται υπερήφανοι για το γεγονός ότι το μοναδικό τους προσόν είναι η κομματική δουλειά και με ειλικρίνεια το αναγράφουν στο βιογραφικό τους. Στο κοινό που απευθύνονται η προσφορά στο Κόμμα ισοδυναμεί με πολλά μεταπτυχιακά. Ομως οι άλλοι, οι της αριστείας, χρειάζονται κάτι επιπλέον για να εμπλουτίσουν το στεγνό βιογραφικό τους. Πολλοί σπουδάζουν –και άριστα πράττουν– στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Αναπληρώνουν αυτό που δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν, για διάφορους λόγους, στη νεανική ηλικία, με τίτλο σπουδών που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει. Υπάρχουν και οι λιγότεροι οι οποίοι εξαπατούν. Δεν είναι αυτό που δηλώνουν, εκθέτοντας έτσι όχι μόνον τους εαυτούς τους, αλλά και όσους τους πίστεψαν και τους εμπιστεύθηκαν πολιτικές θέσεις. Αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες αποτυπώνει ακριβώς αυτή την κατάσταση. Να υποθέσω πως αν η κυβέρνηση αρχίσει να ψάχνει ανάλογες περιπτώσεις και στα κόμματα της αντιπολίτευσης κάτι θα βρει. Ομως, σε τελική ανάλυση, η ουσία του προβλήματος δεν βρίσκεται σε αυτές τις παρανομίες ή τις παρατυπίες. Βρίσκεται στο γεγονός πως σε όλα αυτά τα πολιτικά πρόσωπα δεν υπήρξε πρότερος εργασιακός βίος. Διότι αν υπήρχε, δεν θα χρειαζόταν η προσφυγή στην εξαπάτηση πρωτίστως των πολιτών και ακολούθως και της κομματικής ιεραρχίας. Καλά είναι τα μητρώα στελεχών, εφ’ όσον δεν κοσμούν τα αρχεία των κομμάτων. Αν το κριτήριο της ανέλιξης ενός στελέχους είναι η «προστασία» από υψηλά ιστάμενο παράγοντα, τότε κάποια στιγμή πιθανόν να χρειαστεί να παρουσιάσει και ένα ανύπαρκτο πτυχίο ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ 22/4/2026 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους